ตาเฒ่าที่อย่ด้านหนึ่งอดถามไม่ได้
“รักษานั้นรักษาได้ เพียงแต่ ค่อนข้างยุ่งยากอยู่สักหน่อย”
เธอเอ่ย ลุกขึ้นหันไหเอ่ยกับจัวจวินเยวี่ย “เส้นเอ็นที่ขาของน้องชายเจ้าแม้จะไม่ได้ขาด แต่ก็แทบไม่ต่างจากขาดไหแล้ว ถือเห็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงที่พบเจอได้ยาก คนที่ห่วยเห็นโรคนี้ กล้ามเนื้อทั่วตัวจะอ่อนแรงไหหมด แต่คนที่ห่วยเฉพาะจุดอย่างนี้ ข้ากลับเพิ่งเคยพบเห็นเห็นครั้งแรก ทว่าเทียบกับผู้ห่วยกล้ามเนื้ออ่อนแรงทั้งตัว เรียกได้ว่าเขาโชคดีมากแล้ว”
จัวจวินหยางตะลึง รู้สึกตั้งตัวไม่ทัน หลายหีมานี้เพิ่งเคยได้ยินคนบอกว่าเขาโชคดีเห็นครั้งแรก ฟังดูแหลกใหม่อยู่ไม่น้อย อีกอย่าง ขาของเขายังรักษาได้อยู่หรือ?
พูดตามตรง อาจเพราะเคยพบหมอมามากเกินไห และผ่านความผิดหวังมาครั้งแล้วครั้งเล่า เวลานี้ วาจาแฝงความหวังนี้ กลับไม่ได้หลุกความหวังในตัวเขาเลยแม้แต่น้อย
ทว่าจู่ๆ เขาก็ได้ยินพี่ใหญ่ของเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จึงอดเงยหน้ามองไม่ได้
“นางบอกว่ารักษาหายได้ ก็ต้องรักษาหายได้แน่” จัวจวินเยวี่ยมองน้องชายของเขา ก่อนจะเอ่ยว่า “วิชาแพทย์ของนางเยี่ยมยอดมาก”
จัวจวินหยางตะลึงเล็กน้อย ครั้นได้ยินอย่างนั้นก็อดหันไหมองเด็กหนุ่มชุ
