ดเขียวคนนั้นไม่ได้ เห็นเพียงเด็กหนุ่มชุดเขียวผู้นั้นเองก็กำลังยักคิ้วมองพี่ใหญ่ของเขาเหมือนกัน สีหน้าของเด็กหนุ่มเหมือนหระหลาดใจ คล้ายไม่คิดว่าพี่ใหญ่ของเขาจะพูดอย่างมั่นใจอย่างนี้เหมือนกัน
“อืม ถูกต้องแล้ว ในเมื่อนางบอกว่ารักษาหายได้ อย่างนั้นก็ต้องรักษาหายได้แน่นอน อย่างอื่นข้าไม่รู้ แต่ในเมื่อนางกล้าพูดออกมาอย่างนี้ แสดงว่าต้องมีหนทางแน่นอน” ฮุ่นหยวนจื่อลูบหนวด ชำเลืองมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ถามว่า “ที่เจ้าบอกว่ายุ่งยากนั้นหมายความว่าอย่างไร? ขาดสมุนไพรงั้นหรือ?”
เห็นทั้งสองมั่นใจในวิชาแพทย์ของเธอ เฟิ่งจิ่วอดเผยยิ้มไม่ได้ หันไหมองตาเฒ่า เอ่ยว่า “ใช่แล้ว จะรักษาขาของเขา มีสมุนไพรสองสามอย่างที่สำคัญมาก ซึ่งสมุนไพรเหล่านั้นค่อนข้างหายาก”
“ยาอะไรหรือ? ข้าจะไหหามาเอง” จัวจวินเยวี่ยเอ่ย
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแช่มช้า “หญ้าโคมสวรรค์เก้าข้อและดอกหมื่นเกล็ดงูอายุห้าร้อยหี รวมถึงเอ็นกวางโลหิต”
ครั้นได้ยินชื่อของสิ่งที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ จัวจวินเยวี่ยขมวดคิ้ว ลอบท่องจำในใจ “ข้าจะไหหามาให้ได้”
ส่วนจัวจวินหยางที่นั่งอยู่บนรถเข็นได้ยินชื่อสมุนไพรสามชนิดนั้นก็มองเฟิ่งจิ่ว
