ูกสัมพันธ์กลับทำไม่ได้ แต่พวกเจ้าไม่เหมือนกันนะ พวกเจ้าเป็นทายาทรุ่นหลังของอาจารย์นาง นางยังต้องเรียกย่าของเจ้าว่าอาจารย์แม่เลย มีสายสัมพันธ์ระดับนี้ พวกเจ้าต้องกอดไว้ให้แน่นเชียว จะได้ไม่เสียใจภายหลัง”
พูดมาถึงตรงนี้ ตาเฒ่าเงียบไปครู่หนึ่ง หันไปมองข้างในแวบหนึ่ง ก่อนจะกระซิบเบาๆ ว่า “เพราะฉะนั้น หากนางบอกว่าจะช่วยพวกเจ้า พวกเจ้าอย่าได้เกรงใจ สิทธิประโยชน์ดีๆ เช่นนี้ ไม่เอาก็เสียเปล่า”
ฟังตาเฒ่าพูดจนจบ จัวจวินเยวี่ยได้แต่มองเขาด้วยหางตาอย่างเอือมระอา ไม่พูดอะไร
ภายในห้อง ทั้งสามคนกำลังพูดคุยกัน
ฮูหยินผู้เฒ่ามองเฟิ่งจิ่ว น้ำเสียงแหบชราเอื้อนเอ่ยทีละคำ “หลายปีมานี้ข้าไม่ให้ฉู่ฮุยออกไปสร้างจวนของตนเอง ก็เพราะรู้สึกว่าติดค้างตระกูลจัวอยู่ ปีนั้นหากไม่ใช่เพราะได้เจอสามีคนปัจจุบันของข้า และได้เขาช่วยไว้ ไม่ใช่แค่ข้า แม้แต่ฉู่ฮุยก็คงไม่รอดแล้ว หลายปีมานี้ ก็เป็นตระกูลจัวที่คอยปกป้องพวกข้ามาตลอด ตระกูลจัวมีบุญคุณกับเรา ฉะนั้น แม้ฉู่ฮุยจะไม่เป็นที่ยอมรับของพวกผู้ใหญ่ในตระกูลจัว แต่ข้าก็ยังไม่อนุญาตให้เขาทิ้งตระกูลจัวไป”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น จัวฉู่ฉุยเอ่ยว่า “ท่านแม่ ท่านวางใจเถิด! ข้าไม่มีทางลืม
