ษย์เขาไว้ขนาดนี้แล้ว เช่นนั้นก็แสดงว่าในใจเขานึกถึงลูกหลานอย่างพวกเจ้าอยู่เสมอ บางครั้ง เรื่องราวมากมายไม่อาจคาดเดา บางทีตัวเขาเองก็อาจนึกไม่ถึงว่าปีนั้นจะเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นขึ้นก็ได้ สำหรับพวกเจ้า นั่นเป็นเพียงเรื่องเล่าที่รู้จากปากของคนอื่น แต่สำหรับเขา เขากลับผ่านเรื่องราวพวกนั้นมาด้วยตนเอง”
ไม่ว่าใครหากต้องเผชิญหน้ากับเรื่องเลวร้ายอย่างการถูกฆ่าล้างตระกูล ย่อมไม่มีทางรู้สึกดีอยู่แล้ว ในเมื่อเวลาผ่านพ้นไปหลายปี ลูกหลานรุ่นหลังของเขาล้วนแต่งงานมีลูก เรื่องราวเหล่านั้นผ่านไปราวกับพลิกหน้าหนังสือ ไม่มาตัดสินว่าใครผิดหรือถูกอีกต่อไป
เงียบอยู่นาน ในที่สุดจัวฉู่ฮูยก็เอ่ยกับเฟิ่งจิ่ว “เจ้าตามข้ามาเถิด! ข้าจะพาเจ้าไปพบท่านแม่”
“ท่านพ่อ พาเขาไปอย่างนี้ ท่านลุงรองจะต้องสงสัยแน่ อาจทำให้ท่านปู่รู้เรื่องไปด้วยก็ได้” ท่านปู่ที่เขาพูดถึงตอนนี้ แน่นอนว่าเป็นนายท่านใหญ่แห่งตระกูลจัว
แม้จะมีข่าวคราวของท่านปู่ของเขา และตามหาลูกศิษย์ของเขาเจอแล้ว แต่หากพาคนไปเจอท่านย่าของเขาอย่างโจ่งแจ้ง อาจไม่ค่อยดีนัก
ได้ยินอย่างนั้นจัวฉู่ฮุยครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้า “ใช่ ท่านแม่เก็บตัวเงียบมานานหลายปี จู่ๆ พาคนไป
