ดขึ้นให้เขาฟัง
“เป็นผู้ดูแลหอยาสวรรค์งั้นหรือ?” คุณชายรองอินขมวดคิ้ว “สองวันก่อนตอนกลับมาก็เคยสั่งแล้วไม่ใช่หรือ? พวกเรามาขอรับการรักษา อย่าไปหาเรื่องคนของภูตหมอ คุณชายไม่รู้เรื่องรู้ราว พวกเจ้าที่เป็นผู้ติดตามกลับไม่รู้จักแยกแยะเช่นนี้ด้วย? หากสร้างความแค้นกับหอยาสวรรค์เพราะเหตุผลนี้ อาการป่วยของเขาจะรักษาได้อย่างไร? พวกเจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่!”
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธขึ้ง ถลึงตาจ้องพวกเขา “เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นข้าดูสิว่าพวกเจ้าจะจัดการกันอย่างไร!”
“คุณชายรองโปรดลงโทษ!” ผู้ฝึกตนพวกนั้นคุกเข่ากับพื้น เวลานี้พวกเขารู้แล้วว่าเรื่องนี้ร้ายแรงขนาดไหน หากคุณชายขอรับการรักษาไม่สำเร็จ เกรงว่าพวกเขากลับไปก็คงยากจะหนีพ้นเพลิงโทสะของท่านผู้นำตระกูล
คุณชายรองอินสูดหายใจลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ดับเพลิงโทสะในใจ ก่อนจะถามว่า “คุณชายมู่หรงเล่า?”
“เมื่อครู่ตอนที่คุณชายรองยังมาไม่ถึง ข้าไปเชิญคุณชายมู่หรงมาแล้ว เพียงแต่ พอคุณชายมู่หรงรู้เรื่องที่คุณชายลงมือกับผู้ดูแลเหลิ่ง ก็สะบัดแขนเสื้อจากไปด้วยสีหน้าเย็นชา บะ บอกว่า…” ผู้ฝึกตนคนนั้นก้มหน้า ไม่กล้าพูดต่อ
“บอกว่าอะไร!” คุณชายรองอินขมวดคิ้วถาม
“บะ บอกว
