่าหากคุณชายรองกลับมาแล้วก็ให้พาคนกลับไปเสีย” ผู้ฝึกตนคนนั้นตอบเสียงเบา
ตามคาด ครั้นได้ยินอย่างนั้นคุณชายรองอินหน้าเปลี่ยนสี เขาก้าวเข้าถีบผู้ฝึกตนคนนั้นอย่างแรง “พวกไร้ประโยชน์!” เขาหมุนตัวเดินออกไปด้วยไอโทสะที่ไม่อาจปิดมิด ผู้ฝึกตนที่ถูกถีบได้แต่ร้องครวญ ไม่กล้าพูดอะไรอีก
คุณชายรองอินมาถึงลานสวนของมู่หรงอี้เซวียน เห็นเขานั่งดื่มชาอยู่ในสวน สีหน้าเย็นชาเหินห่าง เห็นอย่างนั้น สายตาของเขาไหวระริก ก้าวเข้าไป “คุณชายมู่หรง”
“คุณชายรองอิน” มู่หรงอี้เซวียนมองเขา พยักหน้าเล็กน้อย
“เรื่องที่จื่อเหิ่งก่อไว้ข้าเองก็เพิ่งรู้ นึกไม่ถึงว่าเตือนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขากลับยังเห็นคำพูดของข้าเหมือนลมข้างหู” คุณชายรองอินเดินมานั่งข้างๆ ถอนหายใจเบาๆ “ยามนี้เขาอาการกำเริบถึงขนาดนี้แล้ว อาการก็แย่ลงเรื่อยๆ แต่กลับยังไม่ได้พบภูตหมอเสียที ข้ากังวลจริงๆ”
มู่หรงอี้เซวียนถือถ้วยชาในมือหมุนไปหมุนมา พลางเอ่ยว่า “คุณชายรองอิน ครั้งนี้จื่อเหิงก่อเรื่องจนข้าโมโหไร้หนทางช่วยแล้ว ข้าตั้งใจว่าอีกไม่กี่วันจะกลับสำนัก เมื่อถึงตอนนั้นจะกลับไปขอโทษท่านเซียนมู่ซินด้วยตนเอง”
“เจ้าจะไปแล้วหรือ? หากเจ้าไป อย่างนั้นห
