าพวกเจ้าสองคนนัก! ไม่เห็นพวกเจ้าสองคนจะร้อนใจเรื่องแต่งงานของตนเองบ้าง”
“ไม่รีบ”
“ไม่รีบ”
ตู้ฝานกับฟั่นหลินตอบพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย จากนั้นก็ยิ้มมองหน้ากัน หันกลับไปทำงานของแต่ละคน
“เหอะ! ยังว่าไม่รีบอีก!”
เขาแค่นเสียงเบาๆ ลูบหน้าตนเอง พึมพำว่า “พวกเจ้าไม่รีบ แต่ข้ารีบ ข้าก็ออกจะหล่อเหลาปานนี้ เหตุใดไม่มีแม่นางคนใดมาต้องตาบ้าง?”
เหลิ่งหวาที่ออกมาจากหอยาสวรรค์เดินอยู่บนถนน มุ่งหน้าไปยังตระกูลหยาง เขาสาวเดินอย่างไม่รีบร้อน หันมองบรรยากาศท้องถนนอันคึกคักสองข้างทาง ขณะเดินผ่านร้านขนมแป้งอบร้านหนึ่ง นึกถึงว่าผู้หญิงทั่วไปชอบกินขนมแป้งอบ ด้วยเหตุนี้ จึงเดินเข้าไปเลือกซื้อขนมแป้งอบสองสามกล่องเพื่อเป็นของฝากเยี่ยมไข้
ชายชุดหรูที่อยู่ในหอสุราแห่งหนึ่งบังเอิญเหลือบเห็น ยามชำเลืองมองเงาร่างที่อยู่บนถนน สายตาของเขาไหวระริก
ผู้ดูแลหอยาสวรรค์คนนั้นหรือ?
สายตากวาดมองรอบตัวเขาแวบหนึ่ง เห็นเขามาลำพัง ข้างกายไม่มีใครมาด้วย ก็อดแสยะยิ้มไม่ได้
หลังจากเดินมาได้ระยะหนึ่ง แม้ไม่หันกลับไปมอง กลับรู้ว่ามีคนตามตนเองมา เขายังคงสาวเดินอย่างไม่รีบร้อน ไม่ได้เร่งความเร็วแต่อย่างใด กระทั่งเดินมาถึงทางโค้ง เขา
