หยุดเดินแล้วหันกลับมา
“ใคร? ออกมาเถอะ!”
นึกไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มจะรู้ตัว ชายชุดหรูตะลึงเล็กน้อย สาวเท้าออกมา จ้องมองไปที่เด็กหนุ่ม ถามด้วยความสงสัย “เจ้าเป็นคนธรรมดาที่ฝึกวรยุทธ์ไม่ได้ไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงพบร่องรอยของพวกเราได้?”
“ที่แท้ก็ท่านเอง”
เหลิ่งหวามองชายชุดหรู ใบหน้ายังคงความอ่อนโยนไว้เช่นเดิม “ท่านสะกดรอยตามข้าทำไม?”
“อยากเชิญผู้ดูแลเหลิ่งไปดื่มชา ไม่รู้ว่าจะให้เกียรติได้หรือไม่?” ชายชุดหรูผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงแช่มช้า สายตาจับจ้องเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าอ่อนโยน
ไหนว่าผู้ติดตามของภูตหมอไร้คนอ่อนแอ? แล้วเด็กหนุ่มที่ไร้ซึ่งกลิ่นอายพลังวิญญาณผู้นี้มีความสามารถอะไรกัน?
ได้ยินวาจาของชายชุดหรู เหลิ่งหวายิ้มตอบอย่างอ่อนโยน “วันนี้ที่ท่านสะกดรอยตามข้า เดาว่าคุณชายมู่หรงคงไม่ทราบเรื่องกระมัง!”
“เขาไม่รู้ แต่แล้วจะทำไมเล่า?” ชายหนุ่มยักคิ้วมองเขา
“หากท่านอยากขอรับการรักษา ข้าว่าท่านควรฟังคำแนะนำของคุณชายมู่หรงจะดีกว่า”
………………………………….
