ว่า “ตอนนี้ร่างกายของเจ้าอ่อนแออยู่ ข้าอยากให้เจ้าพักผ่อนอยู่บ้านสักสองสามวัน พักฟื้นให้หายดีก่อน เจ้าว่าดีหรือไม่?”
“งะ งั้นต่อไปข้ายังมาที่นี่ได้อีกหรือไม่?” นางถามด้วยความกังวล
“ได้อยู่แล้ว” เขายิ้มๆ เอื้อมมือไปลูบหัวนาง เอ่ยว่า “เจ้ารีบหายดี แล้วค่อยมาช่วยงานที่นี่”
เห็นเขาลูบหัวนางเหมือนเด็ก นางรู้สึกอายเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกชอบด้วย จึงพยักหน้า “อืม ข้าจะรีบหายดี กลับไปก็จะกินข้าวให้ครบทุกมื้อด้วย”
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว” เหลิ่งหวาพยักหน้า เวลานี้ พอได้ยินเสียงประตูเปิดออก เขาหันกลับไป ก็เห็นตู้ฝานยกของเข้ามา
“ฟื้นแล้วหรือ?” ตู้ฝานมองเสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่บนเตียง ยิ้มเอ่ยว่า “ฟื้นก็ดีแล้ว ของกินเสร็จพอดี มาๆ”
“ข้าประคองเจ้าลุกขึ้นนั่ง” เหลิ่งหวาเอ่ย เอื้อมมือประคองนางขึ้นนั่ง
“ขอบคุณ” นางเอ่ยขอบคุณเบาๆ บางทีอาจเพราะอารมณ์ดีขึ้นแล้ว ความอยากอาหารจึงกลับมาดีเหมือนเดิม ครั้นได้กลิ่นหอมของอาหาร ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
เห็นอย่างนั้น ตู้ฝานกับเหลิ่งหวายิ้มมองหน้ากัน ยกของมาวางบนโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเล็กข้างเตียง
“เสี่ยวเอ้อร์ เจ้าต้องกินของพวกนี้ให้หมดเล่า ของพวกนี้เหลิ่งหวาสั่งข้าให้กลับไปสั่งคน
