? หนำซ้ำ เจ้าสังเกตหรือไม่? ทำไมข้ารู้สึกว่าช่วงนี้นางผอมลงไปมาก? อีกทั้งพักนี้หน้าตาก็ดูซีดเซียว คงไม่ใช่เพราะครั้งก่อนข้าพูดเกินไป ทำให้นางเสียใจจนป่วยแล้วกระมัง?”
พูดมาถึงตรงนี้ ตู้ฝานก็เริ่มเป็นกังวลอย่างอดไม่ได้ แม่นางเสี่ยวเอ้อร์นับว่าเป็นคนน่าคบหาคนหนึ่ง ไม่เคยคิดร้ายต่อใคร และตรงไปตรงมา โดยเฉพาะนางเป็นบุตรีตระกูลผู้ดีแต่กลับไม่เคยวางมาด ซื่อตรงต่อคนอื่น ตอนนี้แม้จะเห็นว่านางยิ้มและหัวเราะอยู่ทุกวัน แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูหดหู่อย่างไรชอบกล
ได้ยินอย่างนั้น เหลิ่งหวาหันไปมองเด็กสาวที่กำลังยุ่งกับงานตรงหน้า เห็นว่าพักนี้นางผอมลงไปไม่น้อยจริงๆ ดวงหน้าที่เคยอ้วนกลม ยามนี้ผอมจนเห็นคางเรียวยาว สีหน้าซีดขาวเล็กน้อย ดูนางก็ไม่ได้ร่าเริงเช่นแต่ก่อนแล้วจริงๆ
“ไว้ข้าหาเวลาไปคุยกับนางเอง” เหลิ่งหวาเอ่ย
“อืม อย่างนั้นตอนนางจะกลับเรียกนางไปที่ลานด้านหลัง ข้าก็จะไปด้วย ข้าคิดว่าคำพูดของข้าครั้งก่อนคงแรงเกินไป” ตู้ฝานทอดถอนใจอย่างรู้สึกผิด เด็กสาวดีๆ นางหนึ่ง หากคิดไม่ตกเพราะคำพูดของเขาจริงๆ เช่นนั้นหากนายท่านกลับมาแล้วไม่ถลกหนังเขาก็แปลกแล้ว
ทว่า ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ทางนี้ พล
