หญ้าเซียนก็มีแล้ว ฉะนั้นข้าจึงตั้งใจว่าจะกลับแล้ว”
ได้ยินอย่างนั้น จัวจวินเยวี่ยมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะชำเลืองมองตาเฒ่าที่กำลังเมาหลับอยู่ด้านหนึ่ง ถามว่า “เจ้าตั้งใจจะฉวยโอกาสตอนที่ตาเฒ่าเมาหลับหนีไปงั้นหรือ?” เขามั่นใจได้ว่าหากเธอไปทั้งอย่างนี้ ตาเฒ่าตื่นมาจะต้องโมโหหนวดตั้งแน่นอน
“เดิมทีก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่นานอยู่แล้วนี่นา! อีกอย่างข้าก็เคยบอกแล้ว ข้ายังต้องกลับไปดูแลที่นั่นอีก จากมาหลายวันขนาดนี้แล้วไม่รู้ว่าที่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง ต้องกลับไปดูหน่อย”
เฟิ่งจิ่วดื่มสุราหนึ่งอึก มองตาเฒ่าแวบหนึ่ง “หากเขาตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอข้า อย่างมากก็แค่กระทืบเท้า ไม่กี่วันก็ดีเอง อีกอย่าง ข้าก็ทิ้งที่อยู่ไว้ให้พวกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ? มีเวลาเมื่อใดก็ไปหาข้าได้”
ได้ยินอย่างนั้น จัวจวินเยวี่ยมองเธอเงียบๆ คล้ายอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ได้แต่มองเธอ และก้มหน้าเก็บงำสายตา ไม่รู้ว่าคิดสิ่งใดอยู่
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว ถามว่า “เจ้ามีอะไรอยากพูดงั้นหรือ? อย่างน้อยพวกเราก็ใช้เวลาร่วมกันมาตลอดเส้นทางแล้ว ยังมีอะไรที่พูดไม่ได้อีกหรือ?”
ได้ยินอย่างนั้น จัวจวินเยวี่ยเงยหน้ามองเธอ ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดด
