ในภายหลังของครอบครัวเจ้า”
แม้เธอจะไม่ได้เอ่ยเจาะจง แต่เธอรู้ว่าเขาเข้าใจ
จัวจวินเยวี่ยอธิบาย “ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องของท่านปู่กับท่านย่ามากนัก ท่านย่าของข้าไม่ได้เล่าให้พวกข้าฟังอย่างละเอียด นางเล่าให้ฟังเพียงเล็กน้อย เรื่องอื่น เจ้าถามนางหลังจากไปพบนางก็ได้”
เฟิ่งจิ่วครุ่นคิด หากพวกเขาเป็นลูกหลานของท่านอาจารย์จริง เช่นนั้นเธอก็ต้องไปพบคนผู้นี้อย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้จึงพยักหน้า “ก็ได้! อย่างนั้นก็ไปด้วยกันเถิด! รอตาเฒ่าตื่นแล้วบอกเขา เราไม่มีธุระอะไรที่นี่แล้ว อย่ามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกเลย”
“อืม” จัวจวินเยวี่ยพยักหน้า เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “เจ้าเล่าเรื่องท่านปู่ให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่? เจ้าพบเขาได้อย่างไร? เขา…”
“เขาตายไปนานแล้ว ข้าเองก็บังเอิญเข้าไปพบกับดวงจิตที่หลงเหลืออยู่ของเขาในจวนลับใต้น้ำแห่งนั้น” เธอมองเขา เอ่ยอีกว่า “เรื่องที่สามที่เขาขอให้ข้าทำ ก็คือตามหาทายาทรุ่นหลังของเขา ดูว่าพวกเขามีชีวิตที่ดีหรือไม่
เพียงแต่นึกไม่ถึง พวกเจ้ามาอยู่ที่แผ่นดินใหญ่แถบเหนือแม่น้ำนี้ ส่วนข้ากลับตามหาพวกเจ้าอยู่ที่แผ่นดินใหญ่แถบใต้แม่น้ำ ข้าคิดว่าแม้แต่เขาก็คงนึกไม่ถึงว่าต่อมาท่านย่
