าของเจ้าจะย้ายมาอยู่ที่นี่กระมัง!”
เฟิ่งจิ่วมองเขา “บนแผ่นดินใหญ่แถบใต้แม่น้ำมีกลุ่มอำนาจมากมายที่รู้จักชื่อฉู่ป้าเทียนของเขา เพียงแต่เขาล่วงลับไปนานแล้ว ผู้คนก็เริ่มพากันลืมเลือนเขาไปตามกาลเวลา พลังของเขานับได้ว่าเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับต้นๆ บนแผ่นดินใหญ่แถบใต้แม่น้ำ กอปรกับปีนั้นมีกระบี่คมพยับอยู่ในมือ เรียกได้ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้เขาได้ เพียงแต่หนึ่งคนไม่อาจสู้คนหมู่มากได้”
เทียบกับผู้แข็งแกร่งบนแผ่นดินใหญ่แถบเหนือแม่น้ำแห่งนี้ เขาอาจไม่ได้ยิ่งใหญ่ แต่นับได้ว่าเป็นชายชาตรีที่กล้าทำกล้ารับคนหนึ่ง” เธอยิ้ม เอ่ยต่ออีกว่า “หลังจากกราบเขาเป็นอาจารย์ด้วยความบังเอิญ ต่อมาข้าก็ตามสืบเรื่องราวสมัยเขายังหนุ่มอยู่อีกมากมาย พลังของเขาแม้นับว่าแข็งแกร่งในแผ่นดินใหญ่แถบใต้แม่น้ำ กลับไม่เคยรังแกคนอ่อนแอ ในอดีตหากไม่ใช่เพราะคนพวกนั้นต้องการชิงกระบี่คมพยับของเขาจึงลอบเล่นงานเขาด้วยวิธีสกปรก ตอนนี้เขาก็คงยังมีชีวิตอยู่”
เล่ามาถึงตรงนี้เธอก็ถอนหายใจ “บางทีอาจเพราะเรื่องนี้ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมสกุลจัวล่มสลาย เขาจึงรู้สึกผิด ฉะนั้นหลังจากบาดเจ็บหนักถึงได้ส่งกระบี่คมพยับเข้าไปในสุสานหมื่นกระบี่”
จัวจว
