ข้างหน้านี้ คุณชายกับท่านเซียนแล้วก็คุณชายน้อยท่านนั้นจะไปนั่งด้วยกันหรือไม่? ระหว่างทางที่มาที่นี่พวกข้ายังล่าสัตว์ป่ามาด้วย แบ่งให้ท่านเซียนกับพวกคุณชายกินได้ด้วย” หัวหน้าทหารรับจ้างยิ้มบอก ในใจคิดว่าอยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรกิน พอดีกับที่กลุ่มของพวกเขามีสัตว์ป่า กลับแบ่งให้พวกเขากินได้บ้าง
“ไม่ต้องล่ะ ขอบคุณ” จัวจวินเยวี่ยตอบ น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย สีหน้าไร้อารมณ์
เมื่อเห็นอย่างนี้หัวหน้าทหารรับจ้างก็ยิ้มๆ “ถ้าอย่างนั้นหากมีอะไรให้ช่วย ไปหาพวกข้าก็ได้ สองสามวันนี้พวกข้าพักอยู่ที่นี่” เอ่ยจบ ก็ประสานกำปั้นคารวะ หันไปมองสองคนข้างหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วเดินกลับไป
เฟิ่งจิ่วที่กำลังหรี่ตาพักผ่อนได้ยินบทสนทนาของพวกเขารางๆ แต่เพราะมีจัวจวินเยวี่ยเฝ้าอยู่ จึงพักผ่อนอย่างวางใจ่อ ไม่นานก็หลับไป
จัวจวินเยวี่ยเดินกลับมาดู เห็นตาเฒ่าดื่มสุราเมาหลับนอนกรน ส่วนเฟิ่งจิ่วแม้มีเสียงนอนกรนที่ดังราวกับฟ้าร้องก็ยังหลบได้ลง ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ
เขาส่ายหน้า นั่งขัดสมาธิเฝ้าอยู่ไม่ห่างจากทั้งสองคน หลับตาพักผ่อน แต่ดวงจิตกลับยังเฝ้าระวังการเคลื่อนไหวรอบๆ อยู่
ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบจั้ง เหล่าทหารรับจ้างกำลั
