งพวกเขาอยู่ตรงนั้น เนิ่นนานจึงเพิ่งได้สติ หนึ่งในนั้นพึมพำเบาๆ ว่า “เจ้าหนุ่มชุดเขียวนั่นเหมือนโจรมากกว่าพวกเราเสียอีก! นี่มันโจรเหนือโจรชัดๆ!”
“พี่ใหญ่ หมูป่าที่เราล่ามาอย่างยากลำบากถูกแย่งไปทั้งอย่างนี้ ซ้ำยังเสียสุราไหใหญ่ไปอีกหนึ่งไหด้วย” ชายอีกคนเอ่ยอย่างเสียดาย สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่สองคนนั้นเดิจากไป แม้จะเดินไปไกลแล้ว แต่พวกเขาก็ยังได้กลิ่นหอมของเนื้อย่างอยู่…
“ไม่ได้เรื่อง!”
ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าถลึงตาจ้องพวกเขา “ของเหล่านั้นล้วนเป็นของนอกกาย ไม่มีก็แค่หาใหม่ ชีวิตและทรัพย์สินของพวกเขารักษาไว้ได้ก็ดีมากแล้ว พวกเขาอยากได้เนื้อย่างกับสุรา ยกให้พวกเขาไปก็สิ้นเรื่อง”
“พี่ใหญ่ พี่น้องสองคนของเราที่เฝ้ายามอยู่ถูกตีหมดสติไปแล้ว ไม่ตายขอรับ” ชายอีกสองคนรีบสาวเท้ากลับเข้ามา ประคองชายสองคนที่หมดสติกลับมาด้วย
“ไม่ตายก็ดีแล้ว พาคนเข้าไปในถ้ำเสีย” เขาโบกมือสั่ง
“พี่ใหญ่ อย่างนั้นพวกเราจะกลับไปล่าหมูป่าอีกหรือไม่? เหล่าพี่น้องของเราไม่ได้กินเนื้อมาครึ่งเดือนกว่าแล้ว” ชายคนหนึ่งทำใจกล้าถามขึ้น
“กลับไปอีก? เจ้าคิดว่าระยะทางที่กลับไปล่าสัตว์ใกล้มากหรือ? หากใกล้เจ้าเด็กบัดซบสองค
