นนั้นคงไม่กลับมาเอาของไปจากเราหรอก” ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าหงุดหงิด “มียาเลี่ยงอาหารกันอยู่มิใช่รึ? กินยาเลี่ยงอาหารเข้าไปก็พอ!”
ครั้นเห็นเขาบันดาลโทสะ แต่ละคนต่างไม่กล้าพูดอะไรอีก
ในอีกด้านหนึ่ง ตาเฒ่าที่กำลังพักผ่อนอยู่ในถ้ำฮัมเพลงเบาๆ พลางพึมพำ “แม่หนูน้อยนั่น ไม่ฟังคำข้า ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าแถวนี้ไม่มีสัตว์ป่าก็ไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพวกเจ้าออกไปแล้วจะเอาสัตว์ป่ากลับมาได้”
ทว่า ขณะที่เขากำลังพึมพำกับตนเองอยู่ พลันนั้น จมูกพลันขยับขึ้นลง เขาเดินตามกลิ่นออกไปข้างนอก เห็นสองคนที่กำลังหามหมูย่างกลับมา ก็อดเบิกตาด้วยความตกตะลึงไม่ได้
“ซี๊ด! แม่หนูน้อย เจ้ายกสัตว์ป่ากลับมาได้จริงหรือ?” เขาวิ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น อดถามไม่ได้ว่า “พวกเจ้าไปเอามาจากที่ใด? ซ้ำยังย่างเสร็จแล้วด้วย? นี่คงไม่ได้ไปแย่งใครกลับมาหรอกกระมัง?”
เขาจำคำพูดของสองคนตอนเดินออกไปก่อนหน้านี้ได้รางๆ นี่คงไม่ได้ไปแย่งใครกลับมาจริงๆ หรอกกระมัง? แม่หนูน้อยนี่ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!
………………………………….
ตอนที่ 2068 ด้วยกันเถิด
“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน?”
เฟิ่งจิ่วแย้งเสียงสูง ยิ้มตาหยีมองเขา “ท่านดูข้าเหมือนคนที่จะไปแย่งของขอ
