งใครมาหรือ? หมูย่างนี้คนอื่นเขายกให้ แถมยังให้สุรามาอีกหนึ่งไห”
ได้ยินอย่างนั้น ตาเฒ่าเหล่มองเธอด้วยสายตาประหลาด หน้าตาเหมือนไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด “คนอื่นเขายกให้?” เหตุใดเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนที่นี่เป็นมิตรและใจดีขนาดนี้?
“ก็ยกให้น่ะสิ” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ยกหมูย่างเข้ามาตั้ง ก่อนจะหยิบดาบสั้นออกมาเฉือนเป็นชิ้นเล็กๆ ยื่นให้ตาเฒ่า “มาๆ ชิมดู ใช่แล้ว ยังมีสุราด้วย” เธอหันไปมองทางจัวจวินเยวี่ย
จัวจวินเยวี่ยนัยน์ตาแฝงรอยยิ้ม หยิบสุราไหนั้นออกมาวางไว้ด้านหนึ่ง ก่อนจะได้ยินตาเฒ่าร้องด้วยความตะลึง
“นึกไม่ถึงว่าจะได้สุรามาด้วย พวกเจ้าไม่เลวเลยนี่! ทำได้อย่างไรกันแน่? ข้าเดินทางอยู่ข้างนอกมาหลายปีขนาดนี้ เหตุใดยังไม่เคยเจอเรื่องดีๆ เช่นนี้มาก่อน?” เขาหยิบน้ำเต้าสุราของตนเองออกมาจากห้วงมิติเพื่อเติมสุรา หลังชิมสุราก็แจ๊บปากเสียงดัง “แม้จะเทียบกับสุราเดิมของข้าไม่ได้ แต่ก็เป็นสุราวิญญาณชั้นดี”
เฟิ่งจิ่วเฉือนเนื้อชิ้นหนึ่งส่งให้จัวจวินเยวี่ย พลางเอ่ยว่า “หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้พอให้เรากินได้หลายวันแล้ว อีกเดี๋ยวกินไม่หมดก็เก็บไว้ อยากกินเมื่อใดเอาออกมาย่างก็ได้แล้ว”
“สุราวิญญาณไหนี้ยกให้ข้าหร
