ือ?” ฮุ่นหยวนจื่อถามด้วยความดีใจ พลางเทสุราเหล่านั้นใส่ในน้ำเต้าของตนเอง น้ำเต้าสุราของเขาเป็นอาวุธวิเศษ อย่าว่าแต่สุราหนึ่งไหเลย แม้จะสิบไหก็ยังใส่ได้หมด เขาไม่ได้ไปซื้อสุรานานแล้ว ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ต้องขาดสุราอยู่ข้างในนี้
“ให้ท่านก็ได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว” เฟิ่งจิ่วเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเฉือนเนื้อชิ้นใหญ่แล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย
ทั้งสามคนกินเนื้อและดื่มสุราอยู่ตรงนี้ หลังจากพักผ่อนหนึ่งคืนก็ออกเดินทางอีกครั้งในเช้าวันถัดมา
ตลอดเส้นทางนับว่าเงียบสงบ เพียงแต่นอกจากอุณหภูมิที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืนล้วนเหมือนกันแล้ว ยิ่งเดินเข้าไปข้างใน บนผิวพื้นดินก็มีไอร้อนลอยขึ้นมาด้วย
“ใกล้ถึงแล้วๆ เห็นไหม ภูเขาลูกนั้น” ตาเฒ่าปาดเหงื่อ ชี้ไปยังภูเขาไฟลูกใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลข้างหน้า “หญ้าเพลิงฉายนั่นน่าจะอยู่บนไหล่เขาลูกนั้น พวกเราไปหาที่ไหล่เขาตรงนั้นกันเถิด! ไม่แน่ว่าที่นั่นอาจมีศิลาเพลิงอยู่ด้วยก็ได้ ไม่ต้องรอจนถึงภูเขาไฟปะทุครั้งหน้า”
เฟิ่งจิ่วเงยหน้ามองไป เห็นไอร้อนที่ลอยขึ้นเหนือภูเขาไฟลูกนั้นรางๆ อดถามไม่ได้ “พวกเราขึ้นไปอย่างนี้จะไม่อันตรายเกินไปหรือ? แม้ลาวาจ
