ว่าข้าทำมาหากินอะไร? เรื่องเล็กแค่นี้ไม่เห็นถึงกับต้องใช้กำลังเลยนี่”
ตาเฒ่ามุมปากกระตุก พึมพำเบาๆ “จะลืมได้อย่างไร? เจ้าก็โจรดีๆ นี่เอง”
จัวจวินเยวี่ยเห็นภาพตรงหน้าก็หยักยกมุมปากเล็กน้อย เผยรอยยิ้มน้อยๆ ออกมา เขามองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินตามไป
พวกคนที่ล้มลงไปต่างหมดสติ เฟิ่งจิ่วกลับไม่ได้สังหารพวกเขา เพียงกวาดสิ่งของบนตัวของพวกเขาจนราบคาบ สุดท้ายยังยืนสำรวจสิ่งของที่ปล้นมาได้อยู่ตรงนั้นอีก
“จิ๊ๆ คนพวกนี้อะไรก็มีหมด ดูท่าคงปล้นคนมาไม่น้อย แต่ก็มีความสามารถกันแค่นี้เอง เหตุใดใช้ชีวิตดีๆ อยู่ในนี้ได้?” เธอส่ายหน้าพลางพึมพำ ก่อนจะเก็บของเหล่านั้น
ตาเฒ่าเห็นเธอเก็บของเพียงลำพังก็ถมึงตาถาม “เจ้าจะไม่แบ่งให้พวกข้าหน่อยหรือ? จะกวาดเรียบคนเดียวหมดเลยรึ?”
“อ้าว? ท่านจะเอาหรือ? ข้านึกว่าท่านเป็นภูเขาไท่ซานแห่งสำนักเซียน คงไม่อยากได้ของต่ำทรามพวกนี้ ท่านว่าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป จะไม่เป็นการทำให้ชื่อเสียงของท่านเสื่อมเสียหรอกหรือ?”
ได้ยินอย่างนั้น ตาเฒ่าสะบัดเสียง “ข้าไม่สนใจหรอก!”
“ถึงไม่สนใจก็ไม่มีส่วนของท่านให้หรอก เมื่อครู่ใครกันยังคิดจะขัดขวางข้า? ท่านไม่ได้กระดิกนิ้วทำอะไรด้วยซ้ำ แต่
