นาดเท่ากำปั้นก้อนหนึ่งขึ้นมา
ตาเฒ่าเห็นแล้วก็อดอิจฉาไม่ได้ น้ำเสียงยามเอ่ยวาจาแฝงแววน้อยเนื้อต่ำใจ “พวกเจ้าสองคนรังแกคนแก่สายตาไม่ดีใช่หรือไม่? ขนาดแค่เดินยังหาเจอ เหตุใดข้าไม่เจอบ้าง?”
ได้ยินอย่างนั้น จัวจวินเยวี่ยเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนโยนศิลาเพลิงขนาดเท่ากำปั้นในมือให้เขา “ให้ท่าน”
ตาเฒ่าชะงักงัน มองดูศิลาเพลิงขนาดเท่ากำปั้นในอ้อมแขน เขาตะลึง “เจ้าไม่เอาหรือ? นี่ของดีเชียวนะ”
“แถวๆ นี้น่าจะยังมีอีก ค่อยหาใหม่ก็ได้” จัวจวินเยวี่ยตอบ ก่อนจะชะลอฝีเท้าเดินไปรอบๆ พลางสังเกตว่ามีจุดไหนที่ดูผิดปกติบ้าง
“จะว่าไปก็ใช่” ตาเฒ่าพยักหน้า ก่อนจะเก็บศิลาเพลิงก้อนนั้น แล้วตามหาอยู่ไม่ไกล
เฟิ่งจิ่วเห็นอย่างนั้นก็ก้มหน้ามองศิลาเพลิงในมือตนเองแวบหนึ่ง จากนั้นก็เดินตามหาแถวๆ นั้นด้วย เหมือนอย่างที่จัวจวินเยวี่ยเอ่ย แถวๆ นี้น่าจะไม่ได้มีแค่ศิลาเพลิงสองก้อนนี้
แต่ทว่า ขณะที่พวกเขากำลังตามหาอยู่ในพื้นที่บริเวณนี้ และตะโกนร้องด้วยความดีใจเป็นระยะ กลับมีใครบางคนกำลังจับตามองพวกเขาอยู่อย่างเงียบเชียบเช่นกัน…
………………………………….
