เขาว่าเจ้าท่อนไม้?” ที่จริง เขา…” ครั้นตาเฒ่าติดลม เขาก็เริ่มยื่นเล่าเรื่องของจัวจวินเยวี่ยให้เฟิ่งจิ่วฟังอยู่ตรงนั้น
ขณะที่ในอีกด้าน เหล่าทหารรับจ้างพยัคฆ์เดือดกำลังยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น พวกเขาเหม่อมองศพที่เกลื่อนเต็มพื้นอยู่นาน ก่อนจะหันไปมองกวนสีหลิ่นที่ยืนถือดาบใหญ่ไว้ในมือ
สำหรับกวนสีหลิ่น พวกเขารู้เพียงว่าเขาเป็นทหารรับจ้างน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามา หนำซ้ำยังเป็นสมาชิกที่เพิ่งเคยออกมาทำภารกิจกับพวกเขาเพียงสองครั้ง เขาในยามปกติดูไม่มีอะไรต่างจากทหารรับจ้างคนอื่น แค่พูดน้อยกว่าคนอื่นหน่อยเท่านั้น
ใครจะรู้ ทหารรับจ้างที่ดูไม่มีอะไรโดดเด่นอย่างนี้ กลับมีบทบาทสำคัญในการสู้รบครั้งนี้ หนำซ้ำยังสร้างความตกตะลึงให้พวกเขาอย่างน่าเหลือเชื่อด้วย…
เทียบกับพวกเขาที่กำลังตกตะลึง กวนสีหลิ่นหันตัวสาวเท้าเดินมานั่งข้างหัวหน้าที่กำลังหน้าซีด “หัวหน้า ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ข้าไม่เป็นไร” ถึงแม้เขาจะหน้าซีด แต่เพราะอารมณ์ตื่นเต้นในใจ อาการจึงดูไม่แย่นัก
เขามองกวนสีหลิ่นที่ย่อกายอยู่ข้างหน้า เผยรอยยิ้มตื้นตันใจ “เสี่ยวกวน ครั้งนี้ขอบใจเจ้ามาก หากไม่ใช่เจ้า ข้าคงไม่รอดแล้ว”
“หัวหน้าพูดอะไรเช่นนั้น เหล่านี้ล้วนเ
