บจ้าง ร่างกายสูงใหญ่กำยำกำลังกินอาหารแห้ง หากตอนนี้เฟิ่งจิ่วเห็น จะต้องดีใจมากแน่ๆ เพราะคนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือกวนสีหลิ่นที่แยกตัวออกไปฝึกฝนลำพังหลังจากมาถึงที่นี่นั่นเอง
หัวหน้าทหารรับจ้างคนนั้นมาถึงด้านหน้ากลับไม่ได้เข้ามาใกล้มากนัก เพียงประสานมือคารวะ “ท่านเซียนฮุ่นหยวน นึกไม่ถึงว่าจะได้พบท่านตู้อาวุโสที่นี่”
ครั้นเห็นว่าคนตู้นั้นจำเขาได้ทันที ฮุ่นหยวนจื่อมองทหารรับจ้างนายนั้นอย่างเหนือความคาดหมาย “เจ้ารู้จักข้าได้อย่างไร? พวกเราน่าจะไม่เคยเจอกัน”
“ท่านเซียนย่อมไม่รู้จักข้า แต่ข้ากลับมีวาสนาเคยพบท่านเซียนหนหนึ่ง” ทหารรับจ้างคนนั้นยิ้ม อธิบายว่า “ปีนั้นข้าบังเอิญพบท่านเซียนระหว่างทาง เห็นเหตุการณ์ที่ท่านเซียนช่วยชีวิตคน จนตอนนี้ยังจำได้ขึ้นใจ”
ได้ยินอย่างนั้น ฮุ่นหยวนจื่อลูบหนวดยิ้มตาหยี เหล่มองเฟิ่งจิ่วที่อยู่ด้านหนึ่ง “ที่แท้ก็อย่างนี้เอง ข้าเป็นคนจิตใจดีอยู่แล้ว ยามอยู่ข้างนอกมักยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือตู้คน ช่วยมากแล้ว จึงจำไม่ได้”
เฟิ่งจิ่วที่อยู่ด้านหนึ่งฟังแล้วก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เพียงก้มหน้าก้มตากินอาหารแห้งของตนเองต่อไป
ทหารรับจ้างคนนั้นพูดคุยกับฮุ่นหยวนจื่อครู่หนึ่ง ก่อนประสานมือ
