กล่าวลา “ท่านเซียน กลุ่มทหารรับจ้างของข้าพักอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ข้าขอตัวกลับก่อน ภายหน้าหากมีวาสนาคงได้พบกันอีก”
“ไปเถิด!”
ตาเฒ่าพยักหน้า มองดูหัวหน้าทหารรับจ้างจากไป ก่อนจะยิ้มตาหยีหันมามองเฟิ่งจิ่ว “เป็นอย่างไรเล่าแม่หนู? เห็นแล้วหรือยัง? ข้าคนนี้มีไมตรีจิตยิ่งนัก เจ้าต้องเอาอย่างข้า ไม่มีเรื่องใดก็ช่วยคนให้มากหน่อย ออกจากบ้านก็อาจมีโอกาสได้เจอคนรู้จักทุกเมื่อ ไม่แน่วันใดอาจบังเอิญเจอคนที่เจ้าเคยช่วยไว้ก็ได้”
“พักต่อนแล้วก็ไปกันต่อเถอะ! เข้ามานานขนาดนี้แล้ว ข้ายังไม่เห็นศิลาเพลิงสักก้อนเลยนะ!” เฟิ่งจิ่วลุกขึ้น ตบเสื้อสีเขียวบนตัวก่อนกระโดดขึ้นไปขี่หลังเจ้ากลืนเมฆา
“รีบร้อนอะไร ข้ายังไม่รีบเลย” แม้จะพูดอย่างนั้น แต่เขาก็ยังขึ้นขี่หลังของสัตว์พาหนะ ก่อนจะตามเธอไป ส่วนจัวจวินเยวี่ยยังคงเดินตามไปเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร
ทว่าหลังจากที่พวกเขาจากไปไม่นาน ขณะที่ทหารรับจ้างกลุ่มนั้นกำลังเตรียมตัวจะออกเดินทางต่อ ก็ได้ยินเสียงสวบสาบดังมา ไม่นาน เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายก็ดังตามมา
“ฮ่าๆๆๆๆ! เจอทหารรับจ้างอีกกลุ่มหนึ่งแล้ว ช่างมาไม่เสียเที่ยวจริงๆ!”
ทหารรับจ้างทุกคนรีบกระชับอาวุธในมือแน่น ก่อนจะลุกขึ้นหันหน้า
