นี้ เหตุใดจึงไม่สนใจความเป็นความตายของพวกเขาเลยเล่า?
“ข้าให้พวกเขากลับไปก่อนแล้ว ยังต้องให้ข้าคอยปกป้องเสียที่ไหน?” ตาเฒ่าตอบ สั่งให้สัตว์พาหนะวิ่งเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายเฟิ่งจิ่ว “อีกอย่าง ข้าจะเรียนมวยไทเก๊กกับเจ้า! ท่านอาจารย์น้อยข้าก็เรียกแล้ว เจ้าจะตุกติกไม่ได้เชียวนะ”
“ข้าไม่ได้บังคับให้ท่านเรียกเสียหน่อย” เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง “อีกอย่าง ข้าก็ไม่ได้บอกว่าจะสอนเสียหน่อย!”
“เจ้าๆๆ เจ้าจะทำอย่างนี้ไม่ได้นะ” ตาเฒ่าเอ่ยอย่างอัดอั้นตันใจ แต่กลับทำอะไรไม่ได้
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วมองเขา ครุ่นคิด เอ่ยว่า “ข้าเสร็จธุระแล้วต้องกลับไป จะไม่รั้งอยู่ข้างนอกนานนัก ท่านก็รู้ว่าข้ามีแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงติดตัวอยู่ เมื่อถึงตอนข้ากลับ ข้ากลับเร็วกว่าท่านหลายเท่า”
“พูดให้เข้าใจหน่อย” ตาเฒ่าถลึงตาจ้องเธอแวบหนึ่ง จะพูดอะไรก็ไม่พูดตรงๆ
“ข้าหมายความว่า เจ้าตามข้าไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่แน่ว่าจู่ๆ ข้าอาจหายไปเลย ในเมื่อท่านอยากเรียน ข้ากลับชี้แนะเส้นทางให้ท่านได้” เฟิ่งจิ่วบอกเขา
“เส้นทางใด? ข้าจะบอกให้ ข้าจะเรียนกับเจ้าคนเดียว อย่าได้คิดจะผลักข้าให้ใครที่ไหนเด็ดขาดเล่า” เขาแค่นเสียง หน้าตาเย่อหยิ่ง “ไม่ใช่
