ว่าใครที่ไหนก็ทำให้ข้าเรียกว่าท่านอาจารย์น้อยได้นะ”
“ไม่ต้องให้ท่านเรียกท่านอาจารย์น้อยอะไรทั้งนั้น ไปหาคนชื่อเหลิ่งหวาที่หอยาสวรรค์ในเมืองร้อยนที วิชามวยไทเก๊กของเขาข้าเป็นคนสอน ท่านไปเรียนกับเขาก็พอ” เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยีบอกเขา
“ได้อย่างไรกัน! คนที่เจ้าสอนนั่นใครจะรู้ว่าเขาเรียนไปได้กี่ส่วนแล้ว? เรียนยังไม่ถึงไหนแล้วมาสอนข้า ข้าไม่กล้าให้เขาสอนหรอกนะ” เขากลอกตาไปมา ก่อนจ้องเฟิ่งจิ่ว ถามว่า “เจ้าเข้าไปทำอะไรในส่วนลึกของป่าแห่งนี้?”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วหันไปมองส่วนลึกของป่า ตอบว่า “ในเมื่อมาถึงป่าภูเขาไฟแล้ว ย่อมต้องเอาศิลาเพลิงกลับไปด้วย ดูว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่ใช้ประโยชน์ได้จริงๆ หรือไม่”
“ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ให้พวกข้าตามเจ้าไปด้วยไม่ยิ่งดีกว่าหรือ? ระหว่างทางหากมีอะไรก็จะได้ช่วยดูแลกันได้ด้วย! อีกอย่าง ตอนนี้ข้าบาดเจ็บอยู่ หากมีคนจ้องจะเอาชีวิตข้า ข้าก็ต้องตายน่ะสิ? หนำซ้ำ ที่นี่ข้าเคยมา ข้ารู้จักเส้นทางดีเชียวล่ะ” เขาโอ้อวด หน้าตาเหมือนจะบอกว่าข้ารู้ว่าศิลาเพลิงอยู่ที่ใด
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็เลื่อนสายตาผ่านจัวจวินเยวี่ย ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้
