ปพวกเราจะได้เจอกันอีกหรือไม่?” คุณชายรองไฉถาม ที่จริงเขาอยากถามว่าสิ่งที่เธอมอบให้จัวจวินเยวี่ยคืออะไร? หากภายหน้าพวกเขามีปัญหาอยากให้เธอช่วย จะไปตามหาได้ที่ไหน?
ได้ยินคุณชายรองไฉถาม เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ตอบว่า “ไปหาข้าได้ที่หอยาสวรรค์ในเมืองร้อยนที” เอ่ยจบ เธอเขย่งปลายเท้า กระโดดขึ้นกลางอากาศ ตีลังกานั่งลงบนหลังของเจ้ากลืนเมฆาที่ยืนอยู่ฝั่งหนึ่ง
“ไว้พบกันใหม่”
เธอประสานมือคารวะทุกคน สายตากวาดมองผ่านฮุ่นหยวนจื่อ และหยุดมองที่จัวจวินเยวี่ย คิดในใจว่าหากกลับไปต้องสั่งให้คนสืบประวัติของจัวจวินเยวี่ย
“โธ่ เจ้าอย่าเพิ่งรีบไปสิ! ข้าจะไปกับเจ้าด้วย เจ้าจะไปไหน? ข้าจะไปด้วย” ฮุ่นหยวนจื่อได้สติก็รีบก้าวตามไป
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็มุมปากกระตุก เธอนั่งอยู่บนหลังเจ้ากลืนเมฆา มองตาเฒ่าที่ดึงชายเสื้อของเธอเหมือนเฒ่าทารก ถามว่า “จนถึงตอนนี้ท่านยังคิดจะให้ข้ากราบท่านเป็นอาจารย์อีกหรือ?”
“เปล่า”
ฮุ่นหยวนจื่อส่ายหน้า ก่อนจะเผยยิ้มแล้วมองเธอ “แต่ข้าอยากกราบเจ้าเป็นอาจารย์ เจ้าสอนมวยไทเก๊กให้ข้าเถิด! กระบวนท่าพวกนั้นข้าเห็นแล้วก็ใจเต้นนัก หนำซ้ำยังมีส่วนคล้ายกับหมัดแปดทิศของข้าหลายส่วน ฉะนั้น ข้าอยากเรียนวิชาม
