วยไทเก๊กจากเจ้า เจ้ารับข้าเป็นศิษย์เถิด!”
ได้ยินคำพูดของฮุ่นหยวนจื่อแล้ว ไม่เพียงคนตระกูลไฉที่ตกตะลึง แม้แต่พวกฝานอี้ซิวที่เป็นศิษย์สำนักเซียนก็ตะลึงไม่แพ้นกัน ภูเขาไท่ซานแห่งสำนักดาราจักรของพวกเขากลับจะกราบเฟิ่งจิ่วเป็นอาจารย์? นะ นี่มันจะไปกันใหญ่แล้วกระมัง?
แม้เฟิ่งจิ่วจะโดดเด่นทั้งด้านวิชาแพทย์และวรยุทธ์ แต่ฮุ่นหยวนจื่ออายุปูนนั้นแล้ว อาวุโสที่มีตำแหน่งสูงเช่นนั้นกลับจะกราบเด็กหนุ่มเป็นอาจารย์ ไม่สิ กราบเด็กสาวเป็นอาจารย์ มองอย่างไรก็น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว และพวกเขาก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าฮุ่นหยวนจื่อกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
ส่วนเฟิ่งจิ่วที่ได้ยินว่าฮุ่นหยวนจื่ออยากกราบเธอเป็นอาจารย์ก็หนังตากระตุก ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนตอบว่า “ท่านแก่เกินไป ข้าไม่รับ”
ครั้นได้ยินวาจารังเกียจของเธอ ฮุ่นหยวนจื่อร้อนใจจนกระทืบเท้า “ข้าแก่ที่ไหน? ก่อนหน้านี้เจ้ายังว่าข้าดวงหน้าแดงเรื่อผิวเนียนใสไร้ริ้วรอยไม่ใช่หรือ? เหตุใดตอนนี้มาหาว่าข้าแก่แล้วเล่า?”
“อายุกระดูกก็ปูนนี้แล้ว ใครเขาจะอยากได้กัน?” เฟิ่งจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน ตบหัวเจ้ากลืนเมฆาเบาๆ ขณะเดียวกันก็สะบัดมือ “ท่านอย่าดึงชายเสื้อข้า ข้าจะไปแล้
