ทั้งที่ไม่มีผู้แข็งแกร่งคอยคุ้มกันเป็นเรื่องที่อันตรายเกินไป อย่างไรป่าภูเขาไฟแห่งนี้ก็ไม่ใช่สถานที่ที่พวกเขาควรเข้ามา รีบออกไปดีที่สุด จะได้ไม่ทำให้ลูกหลานในตระกูลต้องตายอยู่ในนี้กันหมด
ได้ยินอย่างนั้น ฝานอี้ซิวชะงัก มองฮุ่นหยวนจื่อ และหันไปมองคุณชายรองไฉ เนิ่นนาน เขาหันไปถามเหล่าศิษย์น้องที่อยู่ข้างหลัง “พวกเจ้าคิดเห็นอย่างไร?”
พวกเขามองหน้ากัน ตอบว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ พวกข้าเองก็คิดว่าออกจากที่นี่ไปดีกว่า อีกอย่าง หลังออกจากที่นี่พวกข้าก็อยากกลับบ้าน”
เห็นอย่างนั้น ฝานอี้ซิวจึงพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน งั้นก็ตกลงตามนี้ก็แล้วกัน!” เขาหันไปมองฮุ่นหยวนจื่อ เอ่ยว่า “ท่านบุพพาจารย์ ภายหน้า…” ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเขาออกเดินไปด้วยความเร่งรีบ ขณะเดียวกัน น้ำเสียงร้อนรนของเขาก็ดังมาตามสายลมด้วย
“เอาล่ะๆ อย่ามัวพูดมากกับข้าอยู่เลย พวกเจ้ารีบกลับไปเถอะ! ข้าจะไปตามหาเจ้าเด็กเมื่อวานซืน หากยังไม่รีบตามไปนางต้องหนีไปไกลแล้วแน่ จวินเยวี่ย รีบตามมาให้ไว!”
จัวจวินเยวี่ยได้ยินอย่างนั้นก็หันไปพยักหน้าให้ทุกคน ก่อนจะรวบรวมพลังไหวกายออกไป ไล่ตามชายชรา “ท่านยังบาดเจ็บอยู่ มีสัตว์พาหนะให้ขี่อยู่ไม่ใช่หรือ? เห
