เล่า? หรือไม่กล้าสู้หน้าใคร?”
นึกไม่ถึงว่าเขาจะดูไม่ออกว่าเด็กหนุ่มนี่เป็นผู้หญิง แล้วยังคิดจะแย่งร่างอีกฝ่ายมาอีก ไม่อยากคิดว่าหากเขาแย่งร่างได้สำเร็จ ถึงตอนนั้นเขาที่เป็นถึงจอมมารโลหิตกลับเข้าไปอยู่ในร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง ถึงตอนนั้นไม่อยากคิดว่าจะเป็นอย่างไร!
เพียงแต่ยิ่งคิดก็ยิ่งอดสูดหายใจด้วยความหวาดเสียวไม่ได้ อีกฝ่ายคือภูตหมอเฟิ่งจิ่ว คนที่แม้แต่ปีศาจจอมมารยังหวั่นเกรง แล้วเขาจะจับคนอย่างนี้มาง่ายๆ ได้อย่างไรกัน? เขาคิดง่ายเกินไปแล้ว
เฟิ่งจิ่วขยับหมุนดาบคมพยับในมือ ช้อนตามองจอมมารโลหิต กลีบปากเผยอยิ้มที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “นึกไม่ถึงว่าท่านจอมมารโลหิตผู้ยิ่งใหญ่กลับรู้จักข้าด้วย ช่างเป็นเกียรติยิ่ง”
“เหอะ! เฟิ่งจิ่ว ข้ารู้ว่าเป้าหมายของเจ้าคือหานหรง ยามนี้หานหรงตายไป เท่ากับชำระแค้นสำเร็จแล้ว วันนี้ ข้าจะไม่ถือสาเจ้าก็แล้วกัน!” เอ่ยจบ จอมมารโลหิตถอยหลังไปทีละก้าวๆ ขณะเดียวกันก็โบกมือสั่งให้เหล่าผู้ฝึกวิชามารถอยทัพ
เฟิ่งจิ่วมองดูจอมมารโลหิตถอยทัพ กลับไม่ได้ไล่ตามไป เพียงยืนมองอยู่อย่างนั้น ขณะเดียวกัน น้ำเสียงเย็นใสแฝงกลิ่นอายพลังวิญญาณอันแข็งแกร่งเปล่งออกจากปากของเธอ “ฝาก
