บอกปีศาจจอมมารของเจ้าด้วย สักวันหนึ่ง ข้าจะเหยียบตำหนักมารของพวกเจ้าให้ราบคาบ!”
ได้ยินเสียงนั้น เลือดลมในร่างของจอมมารโลหิตตีขึ้นลำคอ เขาหันกลับมาจ้องเงาร่างสีเขียวด้วยสีหน้าตึงเครียด ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “ตำหนักมารของพวกข้ายินดีต้อนรับเสมอ!”
สิ้นเสียง เหล่าผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นหายวับไปในพริบตา เหลือไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดจางๆ ในอากาศ รวมถึงความตกตะลึงและเหนือความคาดหมายของผู้คนรอบข้าง…
ปะ ไปทั้งอย่างนี้เลยหรือ?
ผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นที่แม้แต่ฮุ่นหยวนจื่อยังสู้ไม่ได้ ไม่นึกเลย ไม่นึกเลยว่าพอจำเฟิ่งจิ่วได้ก็หนีไปทั้งอย่างนี้แล้ว?
ทุกคนตะลึงตาค้าง มองเงาร่างสีเขียวตรงหน้าอย่างอึ้งๆ รู้สึกเพียงเหนือความคาดหมาย ภูตหมอเฟิ่งจิ่วผู้นี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่? เพียงแค่แสดงกระบี่คมพยับเล่มนั้นให้เห็น และเอ่ยนามภูตหมอเฟิ่งจิ่วออกมา ก็ทำให้พวกผู้ฝึกวิชามารตกใจจนหนีเตลิดไปได้เลยหรือ? หนำซ้ำ ยังทำให้จอมมารโลหิต ซึ่งเป็นหนึ่งในสิบจอมมารภายใต้อาณัติของปีศาจจอมมารตกใจหนีไปได้ด้วย?
พวกเขาไม่ได้มองผิดไปแน่ใช่หรือไม่?
เวลานี้ เรียกได้ว่าทุกคนรู้สึกตกตะลึงและเหลือเชื่อ พวกเขาไม่เคยพบเจอเรื่องอย
