จะเป็นไทเก๊ก! เจ้าเด็กเมื่อวานซืนนั่น เจ้าเด็กเมื่อวานซืนนั่นใช้วิชามวยไทเก๊กเป็นได้อย่างไรกัน? ใครเป็นคนสอนเขากัน?” เขาเหมือนไม่ได้ยินที่จัวจวินเยวี่ยบอก ได้แต่พึมพำด้วยความตื่นเต้น มองดูจอมมารโลหิตหลบหลีกการโจมตีจากมวยไทเก๊กด้วยสภาพน่าอนาถ อดรู้สึกชอบอกชอบใจไม่ได้
“สู้ได้ดี! ซัดมัน! ซัดมันให้แรง! ซัดไอ้แก่ไร้ยางอายนั่นให้ตายไปเสีย!” เขาตะโกนให้กำลังใจอยู่ด้านหนึ่ง สีหน้าแดงเรื่อน้ำเสียงทรงพลังนั่นทำให้พวกรู้ฝึกวิชามารตกตะลึง
ฮุ่นหยวนจื่อรู้นั้นถูกยาพิษเล่นงานไปแล้วไม่ใช่หรือ? อาศัยยาพิษของจอมมารโลหิต คนที่ถูกเล่นงานร่านไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูปล้วนต้องตาย ตาเฒ่านี่แม้มีวรยุทธ์ไม่ธรรมดา ก็ไม่น่าจะอยู่ดีไม่มีปัญหา กระทั่งยังมีใบหน้าแดงเรื่อเช่นนี้ได้นี่นา?
นี่มันอะไรกัน? พิษนั่นไม่ส่งรลกับเขางั้นหรือ? หรือว่าเขาแก้พิษได้แล้ว? หากฮุ่นหยวนจื่อไม่ถูกพิษ ซ้ำยังมีคนพวกนั้นอีก อย่างนั้นหากพวกเขาจะเอาชีวิตคนพวกนั้นก็คงยากแล้ว
ขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิด ก็เห็นกลิ่นอายพลังวิญญาณขุมหนึ่งที่ขยับเคลื่อนอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มถูกซัดใส่จอมมารโลหิต เสียงดังปึง ร่างของจอมมารโลหิตถูกซัดออกไปไกลหลายจั้ง
“พรืด!”
