ขณะที่ร่างกายถูกซัดปลิวออกไป จอมมารโลหิตกระอักเลือดออกมา เขาใช้มือยันต้นไม้ลุกขึ้น แต่กลับไม่พุ่งเข้าไปโจมตีต่อในทันที ทว่าสวมใส่วัตถุแหลมๆ ลงบนนิ้วมือทั้งสิบ จากนั้นก็คำรามเสียงเข้ม รวมพลังพุ่งเข้าไปอีกครั้ง
“ย้าก!”
เสียงคำรามดังขึ้น เห็นเพียงเขาพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วราวกับบิน คล้ายคิดจะเอาจริงด้วยการสู้กับเธอด้วยชีวิต ทว่า ดูเหมือนเขาโจมตีด้วยหมัด แต่เสี้ยวนาทีที่ใกล้ถึง ทันใดนั้น เขากลับชักกระบี่ยาวเล่มหนึ่งออกมาเหวี่ยงใส่เฟิ่งจิ่ว พลังกระบี่อันดุดันถูกซัดออกมา รุนแรงน่าพรั่นพรึง!
“ต่ำทราม!”
คนของตระกูลไฉตกตะลึง สบถด่าด้วยความเดือดดาล หัวใจตึงเกร็งไปทั้งดวง หากเทียบกับเรื่องอาวุธ เกรงว่าเสี่ยวจิ่วจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ย ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวจิ่วในตอนนี้ไร้อาวุธติดมือ มีเพียงดาบสั้นที่เขาเก็บซ่อนไว้ตรงข้างรองเท้าเท่านั้น
“ไอ้แก่หน้าไม่อายนั่น! สู้ไม่ได้ก็คิดจะเล่นสกปรกอีกแล้ว!” ฮุ่นหยวนจื่อเองก็ก่นด่าเสียงดัง
จัวจวินเยวี่ยขมวดคิ้ว คิดจะรุดหน้าไปช่วย กลับเห็นว่ามือของตาเฒ่าบนไหล่ยังไม่คลาย จึงหันไปมองเขา “ท่านคิดจะยืนดูเขาตายไปเฉยๆ หรือ?”
“ใครว่าเล่า? เขาไม่ตายแน่นอน!” ตาเฒ่าตอบด้ว
