เช่นกัน นี่เท่ากับเขายอมรับว่าวรยุทธ์ของเจ้าเด็กเมื่อวานซืนแข็งแกร่งมาก หรือกระทั่งอาจกำราบจอมมารโลหิตได้ด้วยซ้ำ เช่นนั้นย่อมไม่ต้องกราบเขาเป็นอาจารย์ก็ได้ หากไม่ได้เห็นเหตุการณ์นี้ด้วยตนเอง แม้เจ้าเด็กเมื่อวานซืนนั่นจะบอกเขาด้วยตนเองว่าพลังของเขาแข็งแกร่งจนถึงขั้นที่ไม่จำเป็นต้องกราบเขาเป็นอาจารย์แล้ว เขาก็คงไม่เชื่อ!
“เขาต้านรับหมัดตะปูเจ็ดก้าวของจอมมารโลหิตไม่ได้แน่” จัวจวินเยวี่ยเอ่ย มองเด็กหนุ่มที่ถอยหลังไปก้าวแล้วก้าวเล่าเพราะถูกหมัดตะปูเจ็ดก้าวของจอมมารโลหิตโจมตี ในสายตาฉายแววเป็นห่วง
ฮุ่นหยวนจื่อเห็นการโจมตีของเฟิ่งจิ่วถูกหมัดตะปูเจ็ดก้าวของจอมมารโลหิตข่ม ในใจนึกห่วงเช่นกัน ปากก็อดบ่นไม่ได้ “เจ้าเด็กนั่น บอกให้เขากราบข้าเป็นอาจารย์เขาก็ไม่ฟัง เจ้าว่าด้วยพรสวรรค์ของเขาหากกราบข้าเป็นอาจารย์ และเรียนวิชาหมัดแปดทิศของข้าไป ยังต้องกลัวจอมมารโลหิตอีกเสียที่ไหน?”
“ข้าจะไปช่วยเขา!” จัวจวินเยวี่ยบอก ทำท่าจะก้าวเข้าไป แต่กลับถูกตาเฒ่ารั้งไว้ก่อน
“เดี๋ยวก่อน เจ้าดู ท่าทางของเจ้าเด็กเมื่อวานซืนเปลี่ยนไปแล้ว” ตาเฒ่าดึงเขาไว้ พลางจ้องมองเด็กหนุ่มที่เปลี่ยนวิธีการสู้หลังจากถูกหมัดตะปูเจ็
