ดก้าวของจอมมารโลหิตโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จัวจวินเยวี่ยมองไปข้างหน้า นัยน์ตาไหวระริกเล็กน้อย
จริงอย่างที่ตาเฒ่าว่า หลังจากที่เด็กหนุ่มถูกโจมตีถอยหลังไปอีกครั้ง กลิ่นอายรอบกายรวมถึงท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไป เห็นเพียงหลังจากที่เขาถูกโจมตีถอยหลังก็ก้าวขากางขาออกและย่อตัวลง สองมือแบออกกลายเป็นฝ่ามือ ฝ่ามือหนึ่งกดต่ำลงเบื้องหน้า อีกฝ่ามือหนึ่งยกสูงอยู่ข้างหลัง สายตาจับจ้องจอมมารโลหิต กลิ่นอายทั่วร่างพลันถูกดึงกลับมารวมกันเมื่อเขาตั้งท่านี้ ทำให้จัวจวินเยวี่ยที่กำลังดูอยู่ไม่ค่อยเข้าใจนัก
แต่ทว่า ยามเด็กหนุ่มก้าวไปข้างหน้า ฝีเท้าที่เดิมทีก็รวดเร็วดุจสายฟ้าอยู่แล้วยามนี้กลับก้าวไปข้างหน้าอย่างเบาหวิวดุจฝีเท้าแมว ขณะเดียวกันสองมือก็ขยับเขยื้อน กลิ่นอายพลังวิญญาณพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ขณะที่จอมมารโลหิตกำหมัดแน่น คำรามเสียงต่ำ ซัดหมัดตะปูเจ็ดก้าวใส่เขาพร้อมกับพลังอันแข็งแกร่ง กลับเห็นเด็กหนุ่มเบี่ยงตัวหลบด้วยการเคลื่อนไหวอันเบาหวิวและว่องไว มือหนึ่งพลิกหมุนและคว้าจับมือของจอมมารโลหิตไว้ อาศัยเรี่ยวแรงมหาศาลของอีกฝ่ายโจมตีกลับไป
“ปึง!”
“อึก!”
ได้ยินเพียงเสียงดังปึง จอมมารโลหิตถูกซัดถอยหลังออกไปไกลถึงหกจ
