ั้ง ร่างกระแทกกับต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งข้างหลังจนร้องครวญ แผ่นหลังของเขากระแทกกับต้นไม้ใหญ่ส่งเสียงดังกร๊อบ กระดูกแตกหัก เลือดไหลออกจากมุมปาก
สายตาเหี้ยมเกรียมของเขาจับจ้องเด็กหนุ่มที่กำลังขยับไหวมือทั้งสองข้างอย่างเชื่องช้า เห็นกลิ่นอายพลังวิญญาณรอบกายถูกรวบรวมไว้ที่ตรงกลางระหว่างฝ่ามือทั้งสองข้าง กลายเป็นวงกลมที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“นี่มันวิชาหมัดอะไรของเจ้า?”
จอมมารโหลิตถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ยกมือเช็ดเลือดตรงมุมปาก พลังมหาศาลของเขากลับถูกเด็กหนุ่มโต้กลับด้วยวิธีสี่ตำลึงปาดพันชั่ง[2]? ใต้หล้านี้มีวิชาที่ร้ายกาจเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ?
ฮุ่นหยวนจื่อที่เห็นภาพนั้นอดเบิกตากว้างไม่ได้ เขามองเฟิ่งจิ่วด้วยความตกตะลึง ตัวเขาลุกพรวดจากพื้น มือหนึ่งจับไหล่ของจัวจวินเยวี่ยที่อยู่ข้างหน้าแน่น ใบหน้าตื่นเต้นจนแดงก่ำ “นะ นี่ นี่มันไทเก๊ก!”
เฟิ่งจิ่วหันกลับมาชำเลืองมองฮุ่นหยวนจื่อแวบหนึ่ง กระตุกมุมปากแวบหนึ่ง เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ใช่ นี่ก็คือมวยไทเก๊ก!”
“มวยไทเก๊ก?” จอมมารโลหิตขมวดคิ้ว “มวยไทเก๊กกับหมัดแปดทิศคือวิชาเดียวกันหรือ?” เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่ามันเหมือนหมัดแปดทิศ?
“มวยไทเก๊ก? กลับเป็นมวยไทเก๊ก
