ห้วงมิติออกมายืดเส้นยืดสายสักหน่อย แม้ครั้งนี้หงส์ไฟจะไม่ได้ตามมา แต่ไม่ว่าจะเป็นเจ้ากลืนเมฆาหรือเหล่าไป๋ล้วนมีพลังต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา
เห็นเด็กหนุ่มเชิดคิ้วขึ้นอย่างมั่นใจ ไม่รู้ฟ้าสูงดินต่ำ จอมมารโลหิตแสยะยิ้มชั่วร้าย “สังหารคนของข้า ข้าก็ควรจะสั่งสอนเจ้าสักหน่อย ดูว่าเจ้าจะเก่งสักแค่ไหนเชียว!”
สิ้นเสียง เงาร่างสีแดงหม่นโฉบไหวดุจภูตผี ฝ่ามือขดงอเป็นกรงเล็บคว้าไปที่เฟิ่งจิ่ว มือของเฟิ่งจิ่วยังกำดาบสั้นไว้ ฝ่ามือพลิกหมุน ดาบสั้นที่ส่องประกายเยือกเย็นพุ่งแทงไปที่ฝ่ามือที่คว้ามาทางเธอ จอมมารโลหิตเห็นอย่างนั้นก็เปลี่ยนจากกรงเล็บเป็นฝ่ามือ ฝ่ามือลมซัดพลังใส่มือของเฟิ่งจิ่วที่ถือดาบสั้นเอาไว้
เธอหมุนตัวหลบหลีก นอกจากก้าวสลับฝีเท้า ก็ยังโจมตีด้วยมือพร้อมกันไปด้วย ทั้งสองโจมตีกันคนละทีสองที ส่วนทุกคนที่กำลังยืนดูอยู่ได้แต่ตื่นตะลึงพรึงเพริด
ยังไม่พูดถึงประสบการณ์ด้านการต่อสู้ของจอมมารโลหิตที่เด็กหนุ่มอย่างเฟิ่งจิ่วไม่อาจเทียบได้ แม้แต่ระดับวรยุทธ์ของเขาก็ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปจะสามารถรับมือได้! ครั้นแรงกดดันอันแข็งแกร่งกระจายออกไป พวกคนที่มีพลังต่ำกว่าแค่จะยืนตัวตรงอยู่บนพื้นยังยาก
ทว่าเด็กหนุ่มกลับ
