จ้องมองเฟิ่งจิ่ว เขายกมือข้างหนึ่งกุมหน้าอก กดบาดแผลที่มีเลือดไหล ก่อนจะล้มลงด้วยความเจ็บแค้น
ขณะที่จอมมารโลหิตกำลังตะลึงที่เฟิ่งจิ่วหลบการโจมตีของเขาได้ ก็เห็นหานหรงหลังจากที่เซถอยล้มลงไปบนพื้น กลับคิดจะถอดวิญญาณต้นเพื่อหนี ดวงตาของเขาไหวระริก ในใจคิดว่าหานหรงบาดเจ็บหนักขนาดนั้น หากไม่ฉวยโอกาสตอนที่ยังเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายถอดวิญญาณต้นออกมาเพื่อหนีเอาชีวิตรอด เกรงว่าวันนี้หานหรงคงต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆ
ขณะกำลังคิด ก็เห็นวิญญาณต้นของเขาลอยออกจากร่างนั้น แต่ขณะที่วิญญาณของเขากำลังจะหนีออกไป เด็กหนุ่มเขย่งปลายเท้าลอยตัวเหนืออากาศ เอื้อมมือจะคว้าวิญญาณต้นดวงนั้น เห็นอย่างนั้น เขายื่นมือเข้าไปขัดขวางเด็กหนุ่มที่คิดจะทำลายวิญญาณต้นดวงนั้นอีกครั้ง ขณะที่กระแสพลังขุมหนึ่งของเขาพุ่งออกไป และเด็กหนุ่มเบี่ยงตัวหลบ ได้ยินเสียงเย็นใสตวาดสั่งเสียงกร้าว
“กลืนเมฆา! กินมันเสีย!” เสียงเย็นใสเปล่งออกจากปากของเฟิ่งจิ่ว แขนเสื้อโบกสะบัด ประกายแสงเส้นหนึ่งพุ่งบินออกไป พริบตาเดียวกลายเป็นอสูรกายอ้าปากพุ่งเข้ากลืนกินวิญญาณต้นดวงนั้น!
“กรรซ์!”
เจ้ากลืนเมฆาที่พุ่งออกไปคำรามเสียงดัง กลืนกินวิญญาณต้นดว
