ว่าพวกเขากำลังทำสิ่งใดอยู่
เฟิ่งจิ่วในเวลานี้กำลังตรวจอาการบาดเจ็บให้ฮุ่นหยวนจื่ออยู่ ครั้นเปิดอกเสื้อออก แล้วเห็นบาดแผลที่เกิดจากตะปูแหลมคมซึ่งถูกซัดเข้ามาพร้อมกับหมัดเหล่านั้น นัยน์ตาของเฟิ่งจิ่วหดเล็ก เธอเริ่มทำความสะอาดแผล พลางบ่นอย่างไม่ไว้หน้า
“ตาเฒ่า ท่านบอกว่าตนเองยอดเยี่ยมมากไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงถูกคนที่พลังอ่อนแอกว่าทำร้ายจนมีสภาพเช่นนี้? ท่านดูท่านตอนนี้สิ เหมือนคนที่เป็นดุจภูเขาไท่ซานแห่งสำนักเซียนเสียที่ไหน?”
เมื่อพิษในร่างกำเริบ ลมหายใจของตาเฒ่าก็เริ่มอ่อนลงตามไปด้วย ทว่าพอได้ยินคำพูดของเฟิ่งจิ่ว ก็ยังไม่วายเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “ข้าก็แค่ประมาทเกินไป ใครจะรู้ว่าจอมมารโลหิตนั่นจะไร้ยางอายเพียงนี้! สู้ข้าไม่ได้เลยเล่นสกปรกเช่นนี้”
“เป็นข้าข้าก็เล่นสกปรกเหมือนกัน กับผู้ฝึกวิชามารก็มีแต่ท่านนี่แหละที่เล่นตามกติกา” เฟิ่งจิ่วแค่นเสียง จากนั้นหยิบยาเม็ดหนึ่งยัดใส่ปากของเขา
“ยาอะไรน่ะ? ข้าดูก่อนๆ”
ขณะหยิบยาออกมา กลิ่นหอมของมันลอยโชยมาแตะจมูก เขาอยากดูว่าเป็นยาระดับใดแต่กลับถูกยัดใส่ปากก่อน รู้สึกเพียงหลังกลืนยาลงลำคอไป ไอเย็นสบายขุมหนึ่งกระจายไปทั่วร่างกาย
“ท่านเซียนบาดเจ
