ค่ไหน ก็ไม่มีทางเดาถูกว่าเธอเป็นใคร
ครั้งนี้ เธอจะไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่!
หานหรงจ้องเด็กหนุ่มชุดเขียวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าคนคนนี้มีปัญหา เพียงแต่บอกไม่ถูก ด้วยเหตุนี้ เขาขยับเข้าไปใกล้จอมมารโลหิต และกระซิบอะไรบางอย่างกับเขา
ครั้นฟังหานหรงกระซิบจบ สายตาของจอมมารโลหิตจ้องเฟิ่งจิ่วอย่างนึกสนุก “อ้อ? เจ้าหนูนั่นมีอะไรพิเศษงั้นหรือ? เหตุใดข้าจึงมองไม่ออก?”
หานหรงจ้องเด็กหนุ่มชุดเขียวตรงหน้า กระซิบบอกเบาๆ ว่า “เด็กนั่นหน้าตาไร้ความหวาดกลัว ท่าทางเหมือนใจเย็นกว่าคนอื่นๆ ดูไม่ค่อยปกติขอรับ เพียงแต่ ดูวรยุทธ์ของเขาก็อยู่เพียงระดับหลอมแก่นพลัง ข้าเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเขาผิดปกติตรงไหน”
“งั้นหรือ? ในเมื่อผิดปกติ เช่นนั้นไม่สู้เจ้าลองดูหน่อยเป็นอย่างไร?” จอมมารโลหิตชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง
ได้ยินอย่างนั้น หานหรงตึงเกร็ง แต่เพราะเขามองอยู่ จึงทำได้เพียงรับคำ “ขอรับ” เขาก้าวออกไป มองดูเด็กหนุ่มชุดเขียวคนนั้น ชักกระบี่ยาวออกมาชี้ไปข้างหน้า “เจ้า ออกมา!”
เห็นกระบี่ยาวชี้มาที่เธอ เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว “เรียกข้าหรือ?” ขณะถาม เธอก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เพียงแต่ จัวจวินเยวี่ยกลับเข้ามาบังไว้ก
