่อน
“กลับไป” จัวจวินเยวี่ยขมวดคิ้วมองเฟิ่งจิ่ว ยกแขนข้างหนึ่งขึ้น ก้าวเท้ามาด้านข้างก้าวหนึ่ง ยืนบังเฟิ่งจิ่ว
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “กระบี่ยาวของเขาชี้ข้าอยู่ ข้าจะซ่อนตัวอยู่ได้อย่างไรกัน!” ต้องบอกก่อนว่า เธอมองหาโอกาสอยู่ตลอด โอกาสที่จะฆ่าหานหรงเสีย ตอนนี้ โอกาสเดินมาหาถึงที่แล้ว หึๆ เธอจะปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไรกัน?
จัวจวินเยวี่ยขมวดคิ้วมองเฟิ่งจิ่วก้าวออกไปจากข้างหลังเขา จากนั้นก็เดินไปข้างหน้าทีละก้าวๆ “เจ้าจะสู้กับข้า? ข้ารับคำท้า” เธอเอ่ยด้วยดวงตาที่ยิ้มหยี
ฮุ่นหยวนจื่อที่เห็นอย่างนั้นอดกังวลไม่ได้ เขาตะโกนเรียกเสียงดัง “เจ้าเด็กเมื่อวานซืน กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!”
คนในตระกูลไฉ รวมถึงพวกฝานอี้ซิวล้วนตกตะลึง เสี่ยวจิ่วคิดจะทำอะไร? เขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลัง นี่เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ?
ต่างจากความกังวลของพวกฮุ่นหยวนจื่อ หานหรงมองเด็กหนุ่มชุดเขียวค่อยๆ ก้าวเข้ามา ไม่เพียงไม่หวาดกลัวไม่ตื่นตระหนก ยังส่งยิ้มแฝงความนัยมาให้เขาด้วย ทั้งที่เป็นรอยยิ้ม แต่เขาที่เห็นรอยยิ้มนั้นกลับรู้สึกแปลกๆ ข้างใน เด็กหนุ่มคนนี้เป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงทำให้เขารู้สึกอันตรายถึงเพียงนี้?
“เฮ้อ
