ม่น้ำ เพียงเอ่ยถึงคนที่มีอายุหน่อยล้วนรู้จักว่านั่นเป็นคนมีชื่อเสียงขนาดไหน ทว่าบนแผ่นดินใหญ่แถบเหนือแม่น้ำนี่ หากพวกเขารู้จักก็คงแปลกแล้ว
“คนที่ข้าไม่รู้จัก?” ได้ยินอย่างนั้น ฮุ่นหยวนจื่อชะงัก เอ่ยด้วยสายตาแปลกๆ “คนที่ข้าไม่รู้จักล้วนเป็นคนธรรมดาไร้ชื่อเสียง หรืออาจารย์ของเจ้าไม่ได้มีที่มาที่ไปอะไรเลย? เป็นเพียงคนธรรมดาที่ไร้ชื่อเสียง?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มน้อยๆ “ไม่ว่าเขาจะเป็นคนแบบใด แต่เขาก็ถือเป็นคนที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง ใต้หล้านี้ มีผู้แข็งแกร่งเร้นกายจากยุทธภพมากมาย ผู้อาวุโสกล้าพูดหรือว่ารู้จักหมดทุกคน?”
ได้ยินอย่างนั้น ชายชราถึงกับพูดไม่ออก เป็นเรื่องจริงที่มีผู้แข็งแกร่งเร้นกายจากยุทธภาพมากมาย ผู้แข็งแกร่งที่เร้นกายจากยุทธภพเหล่านั้นเขาย่อมไม่รู้จักอยู่แล้ว แต่เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์คนนี้จะเป็นศิษย์ของผู้แข็งแกร่งที่เร้นกายจากยุทธภพแบบใดกันนะ?
ทั้งสองพูดคุยต่อปากต่อคำกันอยู่ทางนี้ ขณะที่อีกด้านหนึ่งทุกคนได้เริ่มก่อไฟกันแล้ว ก่อนจะเรียกทั้งสองไป ชายชราเดินเอามือไพล่หลังไปนั่งลงข้างกองไฟ ส่วนเฟิ่งจิ่วเขย่งปลายเท้ากระโดดขึ้นต้นไม้ จากนั้นก็เอนหลังพักผ่อนอยู่บนกิ่งไม้
“เสี่ยวจิ่ว เจ้าไม่ลงมาผิ
