เธอถอยหลัง เอ่ยว่า “อย่าเบียดกัน เงียบก่อน”
เมื่อได้ยินเขาพูดอย่างนี้ ทุกคนต่างเงียบกริบ สายตาที่เดิมทีสิ้นหวังกลับมามีความหวังอีกครั้ง ที่แท้เซียนฮุ่นหยวนก็พูดจริง วิชาแพทย์ของเสี่ยวจิ่วร้ายกาจมากจริงๆ ด้วย!
“พิษไฟใช่ว่าจะแก้ไม่ได้” เธอเอ่ยขณะมองหน้าพวกเขา “เมื่อกี้ข้าไปเด็ดสมุนไพรมาจำนวนหนึ่ง รอข้ากลั่นยาเสร็จพวกเจ้าก็มียาแก้พิษแล้ว หากโดนพิษไฟ ยิ่งใจสงบ พิษก็จะยิ่งออกฤทธิ์ช้า พวกเจ้านั่งสงบใจก่อนสักครู่เถิด!” เธอกำชับ จากนั้นก็หันไปเอ่ยกับหมอตระกูลไฉ “ท่านลุงไฉ ท่านมาช่วยข้า”
“ได้ๆ” หมอคนนั้นรีบรับคำ จากนั้นก็ตามเขามาที่ริมลำธาร
ฮุ่นหยวนจื่อนั่งลง ลูบหนวดเอ่ยว่า “ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่! เจ้าเด็กเมื่อวานซืนนี่จะต้องมีวิธีแน่นอน” ขณะเอ่ย เขาหันไปกวักมือเรียกจัวจวินเยวี่ย “มานี่ๆ ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า”
จัวจวินเยวี่ยหันไปมองเด็กหนุ่มที่นั่งริมลำธาร จากนั้นก็หยิบของออกมาจากห้วงมิติไม่น้อย นัยน์ตาไหวระริก แม้ครั้งก่อนเฟิ่งจิ่วจะแก้พิษให้เขา แต่ตอนนั้นเขาหมดสติอยู่ตลอด วันนี้กลับได้เห็นเขาฝังเข็มช่วยคนกับตาตนเอง ซ้ำยังช่วยคนที่สิ้นล้มแล้วให้กลับมาหายใจได้อีก ดูท่า วิชาแพทย์ของเขาคงจะสูงส่งมาก
