องข้าไปชิ้นหนึ่ง คราวนี้ช่วยคนมากมายขนาดนี้ เหตุใดเจ้าไม่ขอค่าตอบแทนจากพวกเขาบ้างเล่า?”
“นี่จะเหมือนกันได้อย่างไร!”
เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยี มองเขา “เรื่องบางเรื่อง ไม่จำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อยทุกอย่าง ข้าคนนี้น่ะ มักทำอะไรตามใจเสมอ ก็เหมือนกับครั้งก่อนที่ช่วยจัวจวินเยวี่ยแก้พิษ ก็เป็นเพียงเพราะความสนใจชั่วขณะ ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนทำการรักษาข้าก็บอกล่วงหน้าแล้วนี่นา! ว่าจะเอาค่าตอบแทน”
“เฮอะ! ไหนเจ้าว่าเจ้าไม่รู้จักข้าไม่ใช่หรือ? ทำไม? ตอนนี้จำได้แล้วหรือ?” ตาเฒ่านั่งขัดสมาธิ สองมือกอดอกแค่นเสียง
“ท่านเอาแต่เตือนความจำข้าตลอดเส้นทาง ข้ามีหรือจะจำไม่ได้?” เธอยิ้มตาหยีมองเขา “แต่จำได้แล้วอย่างไรเล่า? ของที่ตกอยู่ในกำมือข้าแล้วท่านเอากลับคืนไปไม่ได้หรอก อีกอย่าง ของสิ่งนั้นของท่านข้าก็ไม่ได้หลอกเอามา แต่เป็นค่าตอบแทนของข้าต่างหาก”
ฮุ่นหยวนจื่อจ้องเขา ถามว่า “คำพูดของข้าครั้งก่อนยังมีผลอยู่ เจ้าจะพิจารณาดูใหม่หรือไม่?”
………………………………….
