รอดชีวิตหลังประสบเคราะห์กรรม
“หายแล้วจริงๆ ร่างกายของข้าก็ไม่ได้รู้สึกทรมานขนาดนั้นแล้วด้วย” ชายอีกคนเอ่ยเสริม หันไปมองเฟิ่งจิ่ว “เสี่ยวจิ่ว ขอบใจเจ้ามาก”
“เสี่ยวจิ่ว ขอบใจเจ้ามาก”
“เสี่ยวจิ่ว ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยชีวิตพวกเรา!”
เสียงขอบคุณด้วยความยินดีและปลาบปลื้มดังมาจากปากทุกคน เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “เรื่องเล็กน้อย” เธอเห็นว่าคนของตระกูลไฉเป็นคนดีใช้ได้จึงช่วย หากเป็นคนจิตใจไม่มีคุณธรรม เธอไม่มีทางช่วยแน่นอน
“บาดแผลยังต้องใส่ยาอีกหน่อย มาๆ ข้าช่วยพวกเจ้าดู” หมอตระกูลไฉเอ่ย พลางมาหยุดอยู่ข้างๆ ศิษย์ตระกูลไฉคนหนึ่ง จากนั้นก็ใส่ยาและพันแผลให้เขาใหม่
“เจ้าเด็กเมื่อวานซืน มานี่” ฮุ่นหยวนจื่อนั่งริมลำธาร ตะโกนเรียกเฟิ่งจิ่ว
พอได้ยินคำเรียกขานเด็กเมื่อวานซืน เฟิ่งจิ่วส่ายหน้า ก่อนลุกขึ้นด้วยความเอือมระอา เดินไปหาเขา “ข้าไม่ได้ชื่อเด็กเมื่อวานซืนนะขอรับ! ไม่มีใครเคยกล้าเรียกข้าอย่างนี้” เธอมองเขาด้วยสายตาแฝงรอยยิ้ม แววลึกล้ำแฝงความหมาย
“ไม่มีใครกล้าเรียกเจ้าอย่างนี้ งั้นข้าก็จะเรียกเจ้าอย่างนี้แหละ” ฮุ่นหยวนจื่อแค่นเสียง มองดูเด็กหนุ่มนั่งลงตรงหน้าเขา ถามด้วยความไม่พอใจ “ครั้งก่อนตอนช่วยจัวจวินเยวี่ยเจ้าหลอกเอาสมบัติล้ำค่าข
