ใจจ่อ เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป ก็เห็นพวกเขาเดินกลับมา ในมือยังถือถุงน้ำไว้
“มาๆ ดื่มคนละหน่อย” หมอตระกูลไฉเทน้ำที่ผสมยาออกจากถุงใส่น้ำครึ่งหนึ่ง ก่อนจะยื่นให้หนึ่งในศิษย์ตระกูลไฉที่ถูกมดกินคนกัด
ทุกคนมองดูน้ำสีม่วงอ่อน อดตะลึงไม่ได้ หนึ่งในนั้นถามเบาๆ “นี่เป็นยาแก้พิษจริงหรือ? จะได้ผลจริงหรือ?”
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองคนผู้นั้นแวบหนึ่ง “ไม่ได้ผล เจ้าจะไม่ดื่มก็ได้”
ทว่า คนอื่นกลับดื่มยาน้ำหลังจากหมอตระกูลไฉพยักหน้าให้ แต่ละคนล้วนไม่มั่นใจ เพราะอย่างไรยาแก้พิษนี้ก็ดูเหมือนจะกลั่นง่ายเกินไปหรือไม่? แม้พวกเขาจะไม่เห็นเสี่ยวจิ่วทำอะไรอยู่ตรงนั้น แต่เหมือนเขาเพียงเอาสมุนไพรมาคั้นเอาน้ำ และผสมเข้าไปในน้ำ เท่านี้ก็กลายเป็นยาแก้พิษได้แล้วหรือ?
“ดื่มเถิด!” เฟิ่งจิ่วยื่นยาขวดหนึ่งให้ฝานอี้ซิว
“ขอบใจมาก” ฝานอี้ซิวรับไปดื่มทันที
พวกเขาพักผ่อนอยู่ที่เดิม ประมาณหนึ่งก้านธูปผ่านไป อาการป่วยของทุกคนเริ่มดีขึ้น พิษไฟในร่างกายเริ่มบรรเทาลง เหลือเพียงอาการแผลบวมแดงเล็กน้อยเท่านั้น
“หายแล้ว หายแล้วจริงๆ ด้วย อาการร้อนรุ่มเหมือนไฟเผาหายไปแล้ว!” ศิษย์ตระกูลไฉคนหนึ่งโพล่งขึ้นด้วยความดีใจ รู้สึกเหมือนเพิ่ง
