ขายังดูไม่ออกว่าอาจารย์ของพวกเขาคิดอย่างไรกับพวกเขา พวกเขาก็ใช้ชีวิตมาเสียเปล่าแล้ว
ฮุ่นหยวนจื่อที่นั่งอยู่ข้างหน้าได้ยินบทสนทนาของพวกเขาก็เหลือบมองแวบหนึ่ง บิดฝาขวดสุราที่เหน็บเอวไว้ออกก่อนจะดื่มหนึ่งอึก แค่นเสียงเอ่ยว่า “อาจารย์อย่างนั้นไม่เอาก็ช่าง ติดตามเขา ไม่ช้าพวกเจ้าก็ต้องตาย”
เขาเองก็ไม่เข้าใจความคิดของเจ้าเขาไพรหยกเช่นกัน สั่งให้ลูกศิษย์อายุน้อยเข้ามาในนี้ เหตุใดจึงไม่ส่งคนที่มีพลังแข็งแกร่งหน่อยมาคอยคุ้มกันสักคน หากไม่เจอเขา ป่านนี้พวกเขาคงตายไปไม่รู้กี่หนแล้ว
“แย่แล้ว มีคนสิ้นลมไปแล้ว!”
คนตระกูลไฉตะโกน มองดูศิษย์ตระกูลไฉคนหนึ่งอาเจียนเสร็จก็มีอาการชักกระตุก ก่อนจะแน่นิ่งไป เขาเข้าไปตรวจสอบ กลับพบว่าคนคนนั้นสิ้นลมไปแล้ว!
ฮุ่นหยวนจื่อขมวดคิ้วก้าวเข้ามา ก่อนจะส่ายหน้า “ตายแล้วข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้ ข้าไร้ความสามารถนั้น”
“พวกเรากลับมาแล้ว!” ไฉเฟิงตะโกนบอกจากอีกฟากของลำธาร รวบรวมพลังเหาะข้ามน้ำมาพร้อมกับพวกเฟิ่งจิ่ว
หมอตระกูลไฉเดินมาหยุดยืนข้างกายคุณชายรองตระกูลไฉด้วยใบหน้าโศกเศร้า ก่อนจะรายงานเสียงสั่นเทา “คะ คุณชายรอง ศิษย์คนหนึ่งของเราสิ้นลมแล้ว…”
………………………………….
