เปลวเพลิงลูกนั้นพุ่งไปตกอยู่ตรงหน้าฝูงมดกินคน มดกินคนที่ไต่มาข้างหน้าด้วยความเร็วหลบหลีกไม่ทันถูกเผาเป็นวงกว้าง กลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้กระจายไปทั่วอากาศทันใด
จัวจวินเยวี่ยเห็นเขาขยับฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนที่ร่างเล็กจะโฉบไหวออกไปไกลหลายจั้ง อดตะลึงไม่ได้ จัวจวินเยวี่ยมองเด็กหนุ่มแวบหนึ่ง ก่อนจะตวัดกระบี่ใส่มดกินคนที่อยู่ข้างหลัง พลังกระบี่สองสายฟาดฟันออกไป จากนั้นก็โฉบไหวไปข้างหน้า มาหยุดอยู่ข้างกายเด็กหนุ่มด้วย
เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจและเสียงโหยหวนดังมาจากข้างหน้า ที่แท้ นอกจากมดกินคนที่อยู่ข้างหลังแล้ว มดกินคนที่อยู่ข้างซ้ายและข้างขวาต่างก็ล้อมพวกเขาไว้หมดแล้ว บางคนวิ่งหนีช้าก็ถูกมดกินคนกัดกิน เหลือแต่กระดูกในพริบตา บางคนถูกมดกินคนกัดร้องเสียงโหยหวน ก่อนจะกุมแผลแล้ววิ่งหนีต่ออย่างรวดเร็ว
“หนีเร็ว! เร็วเข้า!”
ฮุ่นหยวนจื่อเห็นทุกคนแตกตื่นวิ่งไม่เลือกทิศ อดตะโกนด่าไม่ได้ “อย่าวิ่งไปทางซ้ายทางขวาสิ! วิ่งไปข้างหน้า! ข้างหน้า!” เขาซัดเปลวเพลิงออกไปเผามดกินคนเป็นวงกว้าง เพื่อคุ้มกันฝูงคนที่กำลังวิ่งเอาชีวิตรอด จนใจที่มดกินคนมีจำนวนมหาศาลเกินไป เผาอย่างไรก็เผาไม่หมด หนำซ้ำยังไร้หนท
