างสู้ด้วย
คนกลุ่มใหญ่วิ่งหนีไปข้างหน้า ด้านหลัง จุดที่มดกินคนไต่ผ่าน ต้นไม้เหล่านั้นล้วนกลายสภาพเป็นกลวงโบ๋ ต้นหญ้าถูกไต่ผ่านจนล้มระเนระนาด กองทัพมดกินคนฝูงใหญ่ไล่ล่าตามหลังมาอย่างไม่ยอมลดละ
“ข้างหน้ามีลำธาร! ข้ามลำธารไปเร็ว! เร็วเข้า!” คุณชายรองไฉตะโกนบอก ก่อนจะพาทุกคนเหาะข้ามลำธารที่กว้างหลายจั้งไป
หลังจากที่ทุกคนเหาะข้ามลำธารไปอย่างรวดเร็ว มดกินคนที่ไล่ล่าตามหลังมามุงกันอยู่ข้างลำธาร เดินวนเวียนอยู่แถวนั้นพักหนึ่งก่อนจากไปในที่สุด เห็นอย่างนั้น ทุกคนถอนหายใจ ต่างทิ้งตัวนั่งหอบหายใจบนพื้น
“เกือบไปแล้ว…ทำไมที่นั่นถึงได้มีมดกินคนอยู่ด้วย?” ศิษย์ตระกูลไฉคนหนึ่งถามด้วยใบหน้าซีดขาว นึกถึงคนในตระกูลที่กลายสภาพเป็นกระดูกในพริบตาเมื่อกี้ เขาอดขนลุกขนพองไม่ได้
มดกินคนมากมายขนาดนั้น แม้จะสู้ก็สู้ไม่ชนะ จำนวนของมันมีมากเกินไป ซ้ำยังเป็นเป้าหมายขนาดเล็ก หากเจอพวกมันก็มีแต่ต้องหนีเอาชีวิตรอดเท่านั้น
คุณชายรองไฉหอบหายใจเบาๆ มองคนในตระกูลตนเองแวบหนึ่ง ก่อนกำชับคนข้างๆ “ตรวจสอบหน่อยว่าตายไปกี่คน? และบาดเจ็บไปกี่คน?”
“ขอรับ” ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ รับคำ ตรวจสอบดูว่าลูกศิษย์ตระกูลไฉหายไปกี่คน และ
