ว ถามว่า “เมืองร้อยนทีหรือ? แต่ก่อนข้าไม่เคยได้ยินว่าเมืองร้อยนทีมีที่ใดชื่อหอยาสวรรค์อยู่ด้วย!”
หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ เอ่ยต่อ “บ้านของศิษย์พี่ใหญ่อยู่ที่เมืองร้อยนที”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วนัยน์ตาไหวระริก บ้านของฝานอี้ซิวอยู่ที่เมืองร้อยนที? คนแซ่ฝานในเมืองร้อยนทีดูเหมือนมีไม่มาก เงาของคนผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในสมอง เพียงแต่ไม่นานก็จางหายไป
“หอยาสวรรค์เพิ่งเปิดได้ไม่นาน ขายจำพวกยาน้ำ ยาเม็ด ยาผงและยาที่ใช้กันทั่วไป ก็เหมือนกับยาที่ข้าเอาออกมาใช้วันนี้ เป็นของดีชั้นเยี่ยม เพียงแต่ราคาก็แพงมาก หนำซ้ำไม่ใช่ว่ามีเงินอย่างเดียวแล้วจะซื้อได้”
“อ้อ? เงินซื้อไม่ได้? แล้วต้องทำเช่นไร?” คนข้างๆ ถาม พลางมองเฟิ่งจิ่วด้วยความประหลาดใจ
“ยาสมุนไพร และต้องเป็นสมุนไพรที่มีอายุหลายร้อยปีด้วย พวกเขารับสมุนไพรที่มีอายุอย่างน้อยห้าร้อยปีขึ้นไป ตอนนี้ชื่อเสียงของหอยาสวรรค์กระจายไปทั่วแล้ว มีคนไปขอซื้อยาหลังได้ยินชื่อเสียง ข้าเองก็บังเอิญโชคดีได้ยาห่อนี้มาพอดีเหมือนกัน”
“ที่แท้ก็อย่างนี้เอง” ทุกคนกระจ่างในที่สุด ในใจนึกฉงนฉงายต่อหอยาสวรรค์แห่งนี้นัก คิดในใจว่าออกจากป่าภูเขาไฟไปเมื่อใดจะต้องหาโอกาสไปดูให้ได้
………………………………….
