ตอนที่ 2009 เรียกข้าว่าเสี่ยวจิ่ว
ด้วยเหตุนี้ คนจากสองกลุ่มมานั่งล้อมวงเพื่อพักผ่อน คนบางส่วนไปเติมน้ำที่แหล่งน้ำ เงาร่างสีเขียวจึงแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มพวกเขาอย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้เอง
“เติมน้ำเสร็จแล้วหรือยัง? ข้ายิงหมูป่าได้ตัวหนึ่ง เอากลับไปย่างแล้วแบ่งกันกิน” เฟิ่งจิ่วลากหมูป่าน้ำหนักเกือบหนึ่งร้อยจินมา ก่อนถามคนที่กำลังเติมน้ำอยู่
พวกเขามองเด็กหนุ่มแวบหนึ่ง เห็นอีกฝ่ายเป็นเด็กหนุ่มมีรอยยิ้มใสซื่อ รูปร่างไม่ได้สูงใหญ่กำยำแต่กลับลากหมูป่ามาด้วยหนึ่งตัว จึงก้าวเข้าไป “มาๆ ข้าช่วย! เติมน้ำเต็มแล้ว หมูป่าตัวใหญ่เพียงนี้สหายล่ามันมาได้อย่างไรกัน?”
“ข้าไม่กล้าแบกรับคำเรียกขานว่าสหายจากพี่ชาย เรียกข้าเสี่ยวจิ่วก็พอ” เธอคลี่ยิ้ม เกาหัวพร้อมกับเผยยิ้มใส่ซื่อ “ข้าก็แค่โชคดี หมูป่าตัวนี้ตอนโดนจับก็บาดเจ็บอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นก็คงจับไม่ได้ง่ายๆ เช่นนี้”
“เสี่ยวจิ่ว? ชื่อจำง่ายเหมือนกันนะ” ชายฉกรรจ์ยิ้มเอ่ย ก่อนจะหามหมูป่าที่เฟิ่งจิ่ววางไว้บนพื้น
“พี่ชายเล่า? ท่านชื่ออะไร?” เธอยิ้มถาม มองชายหนุ่มรูปร่างกำยำสมส่วน
“ข้าแซ่ไฉ เป็นลูกหลานตระกูลไฉ ครั้งนี้ข้าออกมาฝึกฝนพร้อมกับพวกเขา เจ้าเรียกข้าว่าพี่ไฉก็พอ
